Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μπορούν να αλλάξουν από λίγα λόγια.
Μια κουβέντα μπορεί να ανάψει περισσότερο τη φωτιά.
Μια άλλη μπορεί να τη σβήσει.
Μια πράξη μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή.
Και μια πράξη σοφίας μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο ειρήνης.
Η Αβιγαία βρέθηκε ακριβώς σε μια τέτοια στιγμή.
Ήταν παντρεμένη με τον Νάβαλ, έναν άνθρωπο πλούσιο, αλλά σκληρό και δύστροπο. Η ίδια όμως ήταν διαφορετική. Η Γραφή τη χαρακτηρίζει γυναίκα με καλή φρόνηση και όμορφη παρουσία.
Και κάποια ημέρα, η ζωή της βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε έναν μεγάλο κίνδυνο.
Ο Δαβίδ και οι άνδρες του βρίσκονταν στην περιοχή.
Είχαν προστατεύσει τους ανθρώπους και τα κοπάδια του Νάβαλ. Όταν ο Δαβίδ ζήτησε λίγη βοήθεια και φιλοξενία, ο Νάβαλ απάντησε με περιφρόνηση.
Τα λόγια του εξόργισαν τον Δαβίδ.
Και η οργή του ήταν μεγάλη.
Πήρε τους άνδρες του και ξεκίνησε να κατέβει εναντίον του Νάβαλ.
Η κατάσταση είχε φτάσει σε σημείο όπου μια ολόκληρη οικογένεια μπορούσε να πληρώσει για την ανοησία ενός ανθρώπου.
Τότε κάποιος πήγε και τα είπε όλα στην Αβιγαία.
Και εκείνη κατάλαβε αμέσως πως δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο.
Δεν περίμενε να δει τι θα γίνει.
Δεν είπε:
«Δεν είναι δικό μου πρόβλημα.»
Δεν κρύφτηκε πίσω από την άσχημη συμπεριφορά του συζύγου της.
Σηκώθηκε.
Ετοίμασε τρόφιμα και εφόδια.
Και πήγε να συναντήσει τον Δαβίδ.
Φαντάζομαι εκείνη τη διαδρομή.
Έναν δρόμο γεμάτο αγωνία.
Μια γυναίκα να προχωρά γνωρίζοντας πως απέναντί της βρίσκεται ένας οργισμένος άνδρας με ένοπλους ανθρώπους.
Δεν ήξερε πώς θα αντιδρούσε.
Δεν ήξερε αν θα την ακούσει.
Δεν ήξερε αν θα προλάβει να σταματήσει αυτό που είχε ήδη ξεκινήσει.
Αλλά προχώρησε.
Και όταν συνάντησε τον Δαβίδ, δεν πήγε να τον προσβάλει.
Δεν προσπάθησε να τον νικήσει με επιχειρήματα.
Γονάτισε μπροστά του και μίλησε με σεβασμό.
Τα λόγια της δεν ήταν αδυναμία.
Ήταν σοφία.
Του θύμισε ποιος ήταν.
Του θύμισε πως η ζωή του βρισκόταν στα χέρια του Θεού.
Και του ζήτησε να μην αφήσει τη σημερινή του οργή να γίνει ένα βάρος που θα κουβαλούσε αύριο.
Ίσως το πιο δυνατό σημείο της ομιλίας της ήταν αυτό:
«Και όταν ο Κύριος κάμει εις τον κύριόν μου κατά πάντα τα καλά, τα οποία ελάλησε περί σου... τότε δεν θέλει είναι τούτο εις σένα σκάνδαλον, ούτε πρόσκομμα καρδίας.»
Σαν να του έλεγε:
«Μην αφήσεις αυτή τη στιγμή να γίνει μια πληγή μέσα στην ψυχή σου. Μην κάνεις σήμερα κάτι για το οποίο αύριο θα λυπάσαι.»
Και ο Δαβίδ άκουσε.
Η οργή του υποχώρησε.
Η εκδίκηση σταμάτησε.
Και μια μεγάλη καταστροφή δεν συνέβη.
Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να κερδίσουν κάθε συζήτηση.
Η Αβιγαία δεν προσπάθησε να κερδίσει μια συζήτηση.
Προσπάθησε να σώσει μια κατάσταση.
Δεν ενδιαφέρθηκε να αποδείξει ποιος είχε δίκιο.
Ενδιαφέρθηκε να σταματήσει το κακό πριν μεγαλώσει.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα μαθήματα της ζωής της:
Δεν είναι κάθε αλήθεια ανάγκη να ειπωθεί με σκληρότητα.
Υπάρχει τρόπος να μιλήσεις χωρίς να πληγώσεις.
Υπάρχει τρόπος να διαφωνήσεις χωρίς να ταπεινώσεις.
Υπάρχει τρόπος να υπερασπιστείς το σωστό χωρίς να γεμίσεις την καρδιά σου με θυμό.
Η Αβιγαία δεν ήταν αδύναμη επειδή μίλησε ήρεμα.
Ήταν δυνατή ακριβώς επειδή κατάφερε να παραμείνει ήρεμη μέσα σε μια στιγμή μεγάλης έντασης.
Και πόσο επίκαιρη είναι αυτή η ιστορία για εμάς.
Πόσες φορές μια οικογένεια πληγώνεται από έναν θυμό που κανείς δεν σταμάτησε εγκαίρως.
Πόσες φιλίες τελειώνουν επειδή μια κουβέντα ειπώθηκε πάνω στα νεύρα.
Πόσες σχέσεις καταστρέφονται επειδή κάποιος ήθελε περισσότερο να δικαιωθεί παρά να ειρηνεύσει.
Πόσες φορές κι εμείς έχουμε βρεθεί στη μέση μιας έντασης και έχουμε αναρωτηθεί:
«Τι μπορώ να κάνω;»
Η Αβιγαία μάς δείχνει πως μερικές φορές η απάντηση είναι:
Να γίνεις εσύ η γέφυρα.
Όχι επειδή φταις.
Όχι επειδή πρέπει πάντα εσύ να υποχωρείς.
Αλλά επειδή ίσως ο Θεός σε έφερε εκεί για να μη μεγαλώσει περισσότερο η πληγή.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πολύ όμορφο στην ιστορία της.
Η Αβιγαία δεν προσπάθησε να αλλάξει τον Νάβαλ.
Δεν μπορούσε.
Δεν προσπάθησε να ελέγξει τον Δαβίδ.
Δεν μπορούσε.
Έκανε όμως αυτό που μπορούσε:
Στάθηκε ανάμεσα στο κακό που ερχόταν και στους ανθρώπους που κινδύνευαν.
Και αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει την πορεία μιας ολόκληρης ημέρας.
Ίσως αυτό να χρειάζεται να θυμόμαστε κι εμείς.
Δεν μπορούμε να διορθώσουμε όλους τους ανθρώπους.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε κάθε σύγκρουση.
Δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε κάθε πληγή.
Μπορούμε όμως, όταν ο Θεός μας δίνει την ευκαιρία, να βάλουμε λίγη ειρήνη εκεί όπου υπάρχει ένταση.
Να μιλήσουμε όταν όλοι φωνάζουν.
Να σωπάσουμε όταν τα λόγια μας θα πληγώσουν.
Να απλώσουμε το χέρι όταν κάποιος ετοιμάζεται να φύγει.
Να θυμίσουμε σε έναν άνθρωπο ποιος είναι, όταν ο θυμός τον κάνει να ξεχνά τον εαυτό του.
Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
Δημοσίευση σχολίου