Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ»
«Γι’ αυτό δεν αποκάμνουμε· αλλά, αν και ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός όμως ανανεώνεται ημέρα με την ημέρα.»
Β΄ Κορινθίους 4:16
ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ, Η ΨΥΧΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ
Το 1928, η Isabel Smith, μια χαρούμενη και φιλόδοξη νεαρή φοιτήτρια νοσηλευτικής, διαγνώστηκε με φυματίωση. Εκείνη την εποχή η ασθένεια μπορούσε να σημαίνει μια μακρά και αβέβαιη μάχη για τη ζωή. Η Isabel οδηγήθηκε στο Saranac Lake, όπου τελικά θα περνούσε περίπου είκοσι χρόνια, μεγάλο μέρος των οποίων καθηλωμένη στο κρεβάτι.
Πολλοί άνθρωποι θα είχαν λυγίσει κάτω από ένα τέτοιο βάρος.
Όχι όμως η Isabel.
Παρόλο που πλησίασε αρκετές φορές στο όριο της ζωής, δεν σταμάτησε να ζει όσο καλύτερα μπορούσε. Δεν άφησε την ασθένεια να αποφασίσει ποια θα ήταν.
Διάβαζε ασταμάτητα. Έγραφε γράμματα. Μελετούσε γεωγραφία. Βοηθούσε άλλους ασθενείς να διαβάζουν και να γράφουν. Ακόμη και μέσα από το κρεβάτι της αναζητούσε γνώση, επικοινωνία και δημιουργικότητα. Με έναν νεαρό φυσικό, που ήταν επίσης ασθενής, ασχολήθηκε με την ατομική ενέργεια και συμμετείχε στην οργάνωση μιας δημόσιας συζήτησης για το θέμα.
Και μέσα σε εκείνη τη δύσκολη πραγματικότητα, η ζωή της έκρυβε ακόμη ένα όνειρο.
Γνώρισε έναν ευγενικό άνθρωπο, επίσης ασθενή στο σανατόριο. Ονειρεύτηκε ότι κάποτε θα τον παντρευόταν και θα ζούσαν σε ένα μικρό σπίτι κάτω από τα βουνά.
Το όνειρο αυτό έγινε για εκείνη ένας λόγος να συνεχίσει.
Και το 1948, το όνειρο έγινε πραγματικότητα: παντρεύτηκε.
Αργότερα έγραψε το βιβλίο Wish I Might, το οποίο εκδόθηκε το 1955. Στο βιβλίο της μίλησε για τα καλά πράγματα που είχε φέρει η ζωή της, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που είχε αντιμετωπίσει.
Η ζωή της δεν ήταν εύκολη.
Αλλά η ασθένεια δεν κατάφερε να γίνει ολόκληρη η ζωή της.
Ακόμη και ξαπλωμένη στο κρεβάτι, συνέχιζε να μεγαλώνει, να μαθαίνει, να ονειρεύεται και να προσφέρει.
Και αυτό μας οδηγεί σε μια βαθιά αλήθεια:
Η νίκη είναι πολλές φορές μια «εσωτερική δουλειά».
Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
Ίσως υπάρχουν πράγματα στη ζωή σου που δεν μπορείς να αλλάξεις σήμερα.
Ίσως το σώμα σου έχει περιορισμούς. Ίσως περνάς μια περίοδο ασθένειας, απογοήτευσης, οικονομικής δυσκολίας ή μοναξιάς. Ίσως κάποια πόρτα που περίμενες να ανοίξει παραμένει κλειστή.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσεις να ζεις.
Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να μην βρίσκονται στον έλεγχό σου, αλλά υπάρχει κάτι που μπορείς να καλλιεργείς κάθε ημέρα: τον εσωτερικό σου άνθρωπο.
Μπορείς να συνεχίσεις να μαθαίνεις.
Να προσεύχεσαι.
Να αγαπάς.
Να συγχωρείς.
Να ονειρεύεσαι.
Να προσφέρεις.
Να ελπίζεις.
Ο απόστολος Παύλος δεν αρνείται τη φθορά του εξωτερικού ανθρώπου. Αντίθετα, την αναγνωρίζει. Όμως ταυτόχρονα μας θυμίζει ότι ο εσωτερικός άνθρωπος μπορεί να ανανεώνεται «ημέρα με την ημέρα».
Αυτό είναι το μυστικό.
Δεν χρειάζεται να κερδίσεις όλη τη μάχη σήμερα.
Χρειάζεται να μη χάσεις την καρδιά σου.
Δημοσίευση σχολίου