ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Σε μια αίθουσα δικαστηρίου γεμάτη βουβή αμηχανία, στεκόταν ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Στα χέρια του δεν κρατούσε πλούτη, παρά το βάρος μιας απελπισίας: είχε κλέψει λίγο ψωμί και τυρί, κι έσπασε άθελά του ένα ράφι καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει. Ο ηλικιωμένος δικαστής, με βλέμμα αυστηρό μα σμιλεμένο από ζωή, άκουσε σιωπηλός τη φωνή του παιδιού να τρέμει. Όταν ρώτησε για το «γιατί», η απάντηση έπεσε σαν καρφί στην ησυχία: «Γιατί τα χρειαζόμουν. Η μητέρα μου είναι άρρωστη στο κρεβάτι, κι έχασα τη δουλειά μου όταν έμεινα κοντά της».

Το δικαστήριο πάγωσε. Το παιδί στεκόταν ολομόναχο, με βουρκωμένα μάτια, περιμένοντας την καταδίκη των ανθρώπων. Τότε, ο δικαστής χτύπησε το ξύλινο σφυρί — όχι για να συντρίψει, μα για να ξυπνήσει συνειδήσεις:
 «Η μεγαλύτερη ντροπή», είπε, «δεν είναι το χέρι που άπλωσε να πάρει ψωμί, μα μια κοινωνία που αφήνει ένα παιδί να πεινάει για να θρέψει την άρρωστη μάνα του. Και γι' αυτό είμαστε όλοι ένοχοι». Έβγαλε από την τσέπη του δέκα δολάρια, τα ακούμπησε μπροστά του και επέβαλε σε όλους τους παρόντες το ίδιο πρόστιμο «συνενοχής στην αδικία», τιμωρώντας παράλληλα το κατάστημα για την απουσία ελέους.




ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ.

Δημοσίευση σχολίου

Copyright © ΝΕΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ. Designed by John Tsipas