Υπάρχουν αποχωρισμοί που δεν τους επιλέγει η καρδιά μας. Έρχονται στη ζωή μας και μας ζητούν να αφήσουμε πίσω κάτι που αγαπήσαμε, κάτι που φροντίσαμε, κάτι στο οποίο επενδύσαμε όνειρα, χρόνο και κομμάτια της ψυχής μας. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, μια σχέση, ένα όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ή μια περίοδος της ζωής μας που δεν θα επιστρέψει. Και τότε αναρωτιόμαστε: «Πώς αφήνεις κάτι που εξακολουθείς να αγαπάς;»
Δεν είναι εύκολο. Γιατί η καρδιά δεν αποχαιρετά με διακόπτη. Κρατά αναμνήσεις, επιστρέφει σε στιγμές, θυμάται όσα θα ήθελε να είχαν γίνει διαφορετικά. Κι όσο περισσότερο προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι που φεύγει, τόσο περισσότερο μπορεί να πληγωνόμαστε.
Μα υπάρχει μια αλήθεια που χρειάζεται να θυμόμαστε: το να αφήνεις κάτι δεν σημαίνει πάντοτε πως έπαψες να το αγαπάς. Μερικές φορές σημαίνει πως αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς να το κρατήσεις με τη δύναμη της θέλησής σου. Σημαίνει πως σταματάς να πολεμάς για να αλλάξεις όσα δεν βρίσκονται πια στα χέρια σου και εμπιστεύεσαι στον Θεό εκείνα που η δική σου καρδιά δεν μπορεί να τακτοποιήσει.
Ο Λόγος του Θεού μάς θυμίζει πως υπάρχει καιρός για κάθε πράγμα κάτω από τον ουρανό. (Εκκλησιαστής 3:1) Υπάρχει καιρός να κρατήσουμε κάτι κοντά μας, αλλά υπάρχει και καιρός να το αποχαιρετήσουμε. Όχι επειδή δεν είχε αξία, αλλά επειδή η ζωή προχωρά και εμείς καλούμαστε να προχωρήσουμε μαζί της.
Ίσως να μην καταλαβαίνεις σήμερα γιατί κάτι που αγάπησες δεν μπόρεσε να μείνει. Δεν χρειάζεται να προσποιηθείς πως δεν πονάς ούτε να βιαστείς να βρεις ένα νόημα σε κάθε αποχωρισμό. Μπορείς να κλάψεις, να θυμηθείς, να προσευχηθείς και να πεις στον Θεό με ειλικρίνεια: «Κύριε, αυτό με πονάει. Δεν ξέρω πώς να το αφήσω. Βοήθησέ με.»
Και σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, να Του παραδίδεις εκείνο που δεν μπορείς πια να κρατήσεις. Όχι επειδή έπαψες να νοιάζεσαι, αλλά επειδή δεν θέλεις ο πόνος να γίνει η φυλακή σου.
Δημοσίευση σχολίου