Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο δρόμος μπροστά μας μοιάζει μεγαλύτερος από τις δυνάμεις μας. Στιγμές που κάτι τελειώνει και κάτι καινούργιο αρχίζει, χωρίς να ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε.
Μια τέτοια στιγμή έζησε ο Ιησούς του Ναυή.
Για πολλά χρόνια στεκόταν δίπλα στον Μωυσή. Τον ακολούθησε στην έρημο, είδε τα θαύματα του Θεού, έμαθε να περιμένει, να υπηρετεί και να εμπιστεύεται. Ήξερε όμως πως τώρα ερχόταν η δική του ώρα.
Ο Μωυσής είχε πεθάνει.
Και ξαφνικά ο άνθρωπος που για χρόνια στεκόταν δίπλα στον ηγέτη του λαού έπρεπε να σταθεί μπροστά.
Ο λαός περίμενε.
Η γη της επαγγελίας ήταν μπροστά.
Ο Ιορδάνης ήταν ανάμεσα.
Και ο Ιησούς του Ναυή έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε όλα όσα ένιωθε μέσα του εκείνη τη στιγμή. Μπορούμε όμως να καταλάβουμε πως η αποστολή ήταν μεγάλη. Δεν ήταν ένα μικρό προσωπικό εγχείρημα. Ήταν μια ευθύνη που αφορούσε έναν ολόκληρο λαό.
Και τότε ο Θεός τού μίλησε.
Δεν του είπε ότι όλα θα είναι εύκολα.
Δεν του υποσχέθηκε ότι δεν θα υπάρξουν εμπόδια.
Του έδωσε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό:
την υπόσχεση της παρουσίας Του.
«Μη φοβού και μη δειλιάς· διότι μετά σου Κύριος ο Θεός σου όπου αν πορεύησαι.»
— Ιησούς του Ναυή 1:9
Πόσο διαφορετικός γίνεται ο δρόμος όταν ξέρεις ότι δεν τον περπατάς μόνος.
Ο Ιησούς του Ναυή δεν χρειαζόταν να γνωρίζει από πριν κάθε μάχη, κάθε δυσκολία, κάθε εμπόδιο που θα συναντούσε. Χρειαζόταν να εμπιστευτεί Εκείνον που γνώριζε ήδη όλη τη διαδρομή.
Και έτσι προχώρησε.
Δεν περίμενε να εξαφανιστεί κάθε φόβος για να υπακούσει.
Δεν περίμενε να νιώσει παντοδύναμος για να ξεκινήσει.
Προχώρησε με αυτό που είχε:
την υπόσχεση του Θεού.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο δυνατά μηνύματα της ζωής του.
Η πίστη δεν σημαίνει πως δεν φοβάσαι ποτέ.
Σημαίνει πως, ακόμη κι όταν φοβάσαι, δεν αφήνεις τον φόβο να αποφασίσει για σένα.
Ο Ιησούς του Ναυή έμαθε να κάνει βήματα μπροστά όχι επειδή γνώριζε το αύριο, αλλά επειδή γνώριζε Εκείνον που κρατούσε το αύριο.
Και ο δρόμος δεν ήταν χωρίς δυσκολίες.
Υπήρχε ο Ιορδάνης.
Υπήρχε η Ιεριχώ.
Υπήρχαν μάχες, απογοητεύσεις, στιγμές που ο λαός έκανε λάθη και στιγμές που η αποστολή φαινόταν δύσκολη.
Όμως κάθε φορά η ζωή του θύμιζε πως η δύναμή του δεν βρισκόταν μόνο στον ίδιο.
Βρισκόταν στην παρουσία του Θεού.
Ίσως γι’ αυτό η ιστορία του Ιησού του Ναυή να μιλά τόσο δυνατά και στη δική μας καρδιά.
Γιατί κι εμείς έχουμε τους δικούς μας Ιορδάνες.
Έχουμε πράγματα που πρέπει να διασχίσουμε.
Έχουμε πόρτες που δεν ξέρουμε τι κρύβουν πίσω τους.
Έχουμε αποφάσεις που μας φοβίζουν.
Έχουμε καινούργια ξεκινήματα.
Και μερικές φορές στεκόμαστε στην άκρη του δικού μας δρόμου και λέμε:
«Δεν ξέρω αν μπορώ.»
Και ίσως τότε ο Θεός να μας θυμίζει αυτό που είπε στον Ιησού του Ναυή:
«Μη φοβάσαι. Είμαι μαζί σου.»
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις σήμερα.
Δεν χρειάζεται να βλέπεις όλη τη διαδρομή.
Δεν χρειάζεται να είσαι πιο δυνατός από όσο είσαι.
Χρειάζεται μόνο να κάνεις το επόμενο βήμα με εμπιστοσύνη.
Γιατί ο Θεός δεν σου ζητά να γνωρίζεις τα πάντα.
Σου ζητά να Τον εμπιστευτείς.
🌿 Τι αφήνει ο Ιησούς του Ναυή στην καρδιά μας;
Μας αφήνει το θάρρος να προχωρούμε ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε καθαρά.
Μας θυμίζει πως ένα μεγάλο ταξίδι αρχίζει με ένα μόνο βήμα.
Μας μαθαίνει πως η παρουσία του Θεού είναι μεγαλύτερη από τον φόβο μας.
Και μας ψιθυρίζει πως το άγνωστο αύριο δεν είναι άγνωστο στον Θεό.
Ίσως σήμερα να βρίσκεσαι κι εσύ μπροστά σε έναν δικό σου Ιορδάνη.
Ίσως να φοβάσαι μια αλλαγή.
Ίσως να περιμένεις μια απάντηση.
Ίσως να έχεις μπροστά σου έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.
Μην κοιτάζεις μόνο πόσο μεγάλος είναι ο δρόμος.
Κοίτα ποιος περπατά μαζί σου.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις πώς θα φτάσεις μέχρι το τέλος.
Χρειάζεται μόνο να μη φοβηθείς το επόμενο βήμα.
📖 Ένα εδάφιο για την καρδιά
«Μη σε προστάζω εγώ; Ισχυού και ανδρίζου· μη φοβού και μη δειλιάς· διότι μετά σου Κύριος ο Θεός σου όπου αν πορεύησαι.»
— Ιησούς του Ναυή 1:9
🌸 Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
Δημοσίευση σχολίου