Η απογοήτευση δεν πονά μόνο για αυτό που συνέβη.
Πονά και για εκείνο που περιμέναμε να συμβεί και δεν έγινε.
Για μια προσευχή που έμεινε, όπως νομίζουμε, αναπάντητη.
Για μια πόρτα που έκλεισε.
Για έναν άνθρωπο που μας πλήγωσε.
Για ένα όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε.
Για μια προσπάθεια που δεν καρποφόρησε.
Και τότε η καρδιά κουράζεται.
Ίσως μάλιστα να αναρωτηθούμε:
«Γιατί, Θεέ μου; Δεν είδες πόσο προσπάθησα; Δεν άκουσες την προσευχή μου;»
Υπάρχουν ερωτήματα που δεν βρίσκουν αμέσως απάντηση. Και ίσως δεν χρειάζεται να τα απαντήσουμε όλα σήμερα.
Χρειάζεται μόνο να θυμηθούμε πως ο Θεός βλέπει ολόκληρη την ιστορία, ενώ εμείς βλέπουμε μόνο μία σελίδα.
Εμείς βλέπουμε αυτό που χάθηκε.
Εκείνος βλέπει και αυτό που ακόμη δεν έχει έρθει.
Εμείς βλέπουμε μια κλειστή πόρτα.
Εκείνος γνωρίζει τι υπάρχει πίσω από την επόμενη.
Μην θεωρήσεις λοιπόν την απογοήτευση το τέλος της ιστορίας σου.
Μερικές φορές εκεί όπου εμείς βλέπουμε ένα τέλος, ο Θεός ετοιμάζει μια διαφορετική αρχή.
Ίσως σήμερα να μην καταλαβαίνεις το «γιατί».
Ίσως να πονάς ακόμη για κάτι που δεν έγινε όπως το περίμενες.
Μπορείς όμως να συνεχίσεις να εμπιστεύεσαι.
Γιατί η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία Του.
Και μια καθυστέρηση δεν σημαίνει απαραίτητα άρνηση.
Κάποιες φορές ο Θεός εργάζεται αθόρυβα, εκεί όπου τα μάτια μας δεν μπορούν ακόμη να δουν.
Γι' αυτό, αν σήμερα η καρδιά σου είναι γεμάτη απογοήτευση, μη βιαστείς να εγκαταλείψεις την ελπίδα.
Άφησε λίγο χώρο στον Θεό.
Εκείνος γνωρίζει τον δρόμο ακόμη κι όταν εσύ δεν βλέπεις ούτε το επόμενο βήμα.
Δημοσίευση σχολίου