«Αφιέρωσε τον δρόμο σου στον Κύριο, και εμπιστεύσου τον, και αυτός θα ενεργήσει.»
Ψαλμός 37:5
Η ζωή μας είναι υφασμένη από επιλογές.
Μικρές και μεγάλες, φανερές και αθόρυβες. Κάποιες μοιάζουν ασήμαντες τη στιγμή που τις κάνουμε, κι όμως, με τον καιρό, αποδεικνύονται σταυροδρόμια που άλλαξαν ολόκληρη την πορεία μας.
Μπροστά σε κάθε δρόμο που ανοίγεται, έχουμε την ελευθερία να διαλέξουμε. Όμως δεν έχουμε πάντοτε τη σοφία να γνωρίζουμε πού οδηγεί κάθε μονοπάτι.
Γι’ αυτό ο Λόγος του Θεού μάς καλεί να μη στηριζόμαστε αποκλειστικά στη δική μας κρίση, αλλά να εμπιστευόμαστε Εκείνον που βλέπει πολύ πιο μακριά από εμάς.
«Σε όλες τις οδούς σου αναγνώριζε αυτόν, και αυτός θα διευθύνει τα διαβήματά σου.»
— Παροιμίες 3:6
Πόσες φορές άραγε αποφασίσαμε βιαστικά, επειδή φοβηθήκαμε πως αν περιμένουμε, θα χάσουμε την ευκαιρία; Πόσες φορές ακολουθήσαμε αυτό που επιθυμούσε η καρδιά μας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε αργότερα πως δεν ήταν ο δρόμος που χρειαζόμασταν;
Η ανθρώπινη καρδιά βλέπει τη στιγμή.
Ο Θεός βλέπει ολόκληρη τη διαδρομή.
Κι εκεί βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.
Όταν καλούμαστε να πάρουμε μια σημαντική απόφαση, δεν χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται να ξέρουμε Ποιον θα εμπιστευτούμε.
Να σταθούμε για λίγο σιωπηλοί μπροστά Του. Να προσευχηθούμε. Να ανοίξουμε τον Λόγο Του. Να εξετάσουμε με ειλικρίνεια την καρδιά μας και να ρωτήσουμε:
«Κύριε, αυτό που επιθυμώ είναι πραγματικά καλό για μένα;
Αυτός ο δρόμος συμφωνεί με τον Λόγο Σου;
Με φέρνει πιο κοντά σε Εσένα ή με απομακρύνει;
Μπορώ να προχωρήσω σε αυτή την απόφαση έχοντας την ειρήνη Σου στην καρδιά μου;»
Γιατί η σοφή επιλογή δεν είναι πάντοτε εκείνη που φαίνεται ευκολότερη.
Ούτε εκείνη που υπόσχεται τη γρηγορότερη ανταμοιβή.
Μερικές φορές ο δρόμος του Θεού ζητά υπομονή.
Μερικές φορές ζητά να αφήσουμε κάτι που αγαπήσαμε.
Και κάποιες άλλες φορές ζητά να προχωρήσουμε, παρόλο που ακόμη δεν βλέπουμε καθαρά πού οδηγεί το επόμενο βήμα.
Ο ίδιος ο Ιησούς, μπροστά στον δρόμο του σταυρού, μας άφησε το πιο βαθύ παράδειγμα εμπιστοσύνης:
«Όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου ας γίνει.»
— Λουκάς 22:42
Αυτά τα λόγια κρύβουν μια μεγάλη αλήθεια: η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν σημαίνει ότι πάντοτε καταλαβαίνουμε. Σημαίνει ότι, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε, εμπιστευόμαστε Εκείνον που γνωρίζει.
Ίσως σήμερα βρίσκεσαι μπροστά σε μια απόφαση.
Ίσως κρατάς στα χέρια σου ένα σταυροδρόμι και δεν ξέρεις ποιο μονοπάτι να ακολουθήσεις.
Μην αποφασίσεις μόνο από τον φόβο.
Μην αποφασίσεις μόνο από την επιθυμία.
Μην αποφασίσεις επειδή σε πιέζουν οι περιστάσεις.
Προσευχήσου. Περίμενε. Άκουσε. Εμπιστεύσου.
Και όταν έρθει η ώρα να κάνεις το επόμενο βήμα, κάν’ το με την καρδιά στραμμένη προς τον Θεό.
Γιατί όταν Του παραδίδουμε τον δρόμο μας, δεν σημαίνει πως ο δρόμος γίνεται πάντοτε εύκολος. Σημαίνει κάτι πολύ πιο όμορφο:
δεν τον περπατάμε πια μόνοι.
Ο Θεός μπορεί να κλείσει έναν δρόμο που εμείς θέλαμε πολύ να ανοίξει. Μπορεί να καθυστερήσει μια απάντηση που εμείς περιμέναμε χθες. Μπορεί ακόμη να μας οδηγήσει σε μονοπάτια που ποτέ δεν θα είχαμε επιλέξει μόνοι μας.
Κι όμως, πίσω από κάθε δική Του καθοδήγηση υπάρχει η σοφία Εκείνου που γνωρίζει το τέλος από την αρχή.
Γι’ αυτό, όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να πάρεις, μην προσπαθείς πάντοτε να δεις ολόκληρη τη διαδρομή.
Ζήτησε από τον Θεό να σου φωτίσει το επόμενο βήμα.
Και κάνε αυτό το ένα βήμα μαζί Του.
Δημοσίευση σχολίου