ΤΟ ΕΔΑΦΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
«Πατέρα, αν θέλεις, απομάκρυνε από μένα αυτό το ποτήρι· όμως, όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου ας γίνει.»
Λουκάς 22:42
ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ:
Υπάρχουν στιγμές που η καρδιά γονατίζει κάτω από το βάρος όσων δεν μπορεί να αλλάξει.
Και τότε, ίσως η πιο αληθινή προσευχή να μην είναι μια μεγάλη και δυνατή δήλωση πίστης, αλλά λίγες απλές λέξεις:
«Θεέ μου, αν είναι δυνατόν, πάρε το από πάνω μου… παρ’ όλα αυτά, θα Σε εμπιστευτώ.»
Αυτό έκανε ο Ιησούς στη Γεθσημανή. Δεν έκρυψε τον πόνο Του από τον Πατέρα. Του μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια. Ζήτησε να απομακρυνθεί το ποτήρι, αλλά στο τέλος παρέδωσε το θέλημά Του στα χέρια του Πατέρα.
Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της πίστης: να μπορείς να πεις στον Θεό τι επιθυμεί η καρδιά σου και, ταυτόχρονα, να Του εμπιστευτείς αυτό που δεν καταλαβαίνεις.
«Παρ’ όλα αυτά…»
Παρ’ όλα αυτά που δεν άλλαξαν ακόμη.
Παρ’ όλα αυτά που δεν καταλαβαίνω.
Παρ’ όλα αυτά που με πονάνε.
Παρ’ όλα αυτά που περίμενα και δεν ήρθαν.
Παρ’ όλα αυτά, Θεέ μου, θα Σε εμπιστευτώ.
Δεν σημαίνει ότι δεν θα κλάψεις. Δεν σημαίνει ότι δεν θα κουραστείς ή ότι δεν θα ευχηθείς να ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
Σημαίνει πως, μέσα στην καταιγίδα, δεν θα αφήσεις το χέρι του Θεού.
Γιατί δεν γνωρίζεις ακόμη τι μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτή την εποχή.
Μπορεί σήμερα να βλέπεις μόνο τη Γεθσημανή.
Ο Θεός όμως γνωρίζει και την αυγή της ανάστασης.
Μην απογοητεύεσαι επειδή η διαδρομή δεν είναι αυτή που περίμενες. Ίσως ο δρόμος που σήμερα σε δοκιμάζει να σε οδηγεί σε μια βαθύτερη πίστη, σε μια καινούργια δύναμη και σε έναν ορίζοντα που ακόμη δεν μπορείς να δεις.
κές φορές το «παρ’ όλα αυτά» είναι η πιο δυνατή μορφή εμπιστοσύνης.
Δημοσίευση σχολίου