Το Φως που Δεν Χωρά στα Μάτια των Ανθρώπων
(Μια παραβολή για την ταπείνωση και τη σοφία της καρδιάς)
Ι. Η Απαίτηση του Θρόνου
Κάποτε, ένας πανίσχυρος βασιλιάς, συνηθισμένος να υποτάσσει κάθε επιθυμία στο θέλημά του, κάλεσε στο παλάτι όλους τους σοφούς, τους λόγιους και τους επιστήμονες της αυτοκρατορίας του. Η φωνή του αντήχησε αυστηρή κάτω από τους ψηλούς θόλους:
— «Σας συγκέντρωσα εδώ, εσάς που κατέχετε τη γνώση του κόσμου, για έναν και μοναδικό σκοπό: θέλω να δω τον Θεό. Δείξτε μου Τον. Αν δεν τα καταφέρετε, η ζωή σας τελειώνει.»
Οι σοφοί πάγωσαν. Κοιτάχτηκαν ανήμποροι ανάμεσα στους παπύρους και τους χάρτες τους.
— «Μα, μεγαλειότατε… πώς μπορεί ένα ανθρώπινο χέρι να δείξει τον Αόρατο;»
— «Εσείς έχετε τα βιβλία, εσείς έχετε τη σοφία», αποκρίθηκε αμετάκλητα ο βασιλιάς. «Βρείτε τον τρόπο.»
ΙΙ. Η Σοφία του Απλού
Οι μέρες περνούσαν σαν βαριά σύννεφα και η ώρα της κρίσης πλησίαζε. Συντετριμμένοι, οι λόγιοι βγήκαν έξω από τα τείχη της πόλης, εκεί όπου η φύση ανέπνεε γαλήνια. Στην άκρη ενός λιβαδιού, ένας ταπεινός βοσκός φύλαγε τα πρόβατά του, ακουμπισμένος στην ξύλινη γκλίτσα του. Βλέποντας τα σκυμμένα τους πρόσωπα, πλησίασε και ρώτησε με καλοσύνη:
— «Γιατί κουβαλάτε τόση θλίψη στο βλέμμα σας;»
— «Ο βασιλιάς μάς ζήτησε να του δείξουμε τον Θεό. Μα όλη η γνώση των βιβλίων μας στάθηκε φτωχή μπροστά στο μυστήριο. Αύριο μας περιμένει ο θάνατος.»
Ο βοσκός χαμογέλασε ήσυχα, σαν να γνώριζε ένα μυστικό γραμμένο στον άνεμο και στα βουνά.
— «Εγώ μπορώ να δείξω στον βασιλιά τον Θεό. Πάρτε με μαζί σας.»
Όταν στάθηκαν μπροστά στον θρόνο, ο βασιλιάς κοίταξε με δυσπιστία τον φτωχοντυμένο βοσκό.
— «Αυτοί με όλη τους τη σοφία απέτυχαν. Θα τα καταφέρεις εσύ;»
— «Θα τον δεις, βασιλιά μου», απάντησε ο βοσκός με γαλήνια σιγουριά. «Μα θα κάνεις ό,τι σου ζητήσω.»
— «Θα το κάνω. Αρκεί να Τον αντικρίσω.»
ΙΙΙ. Το Απρόσιτο Φως
Ήταν καταμεσήμερο του Ιουλίου. Ο ουρανός έλαμπε πύρινος και ο ήλιος έστεκε στο ψηλότερο σημείο του, πλημμυρίζοντας τη γη με εκτυφλωτική λάμψη. Ο βοσκός οδήγησε τον βασιλιά στο ανοιχτό προαύλιο και έδειξε ψηλά.
— «Εκεί ψηλά κατοικεί το φως Του, βασιλιά μου. Κοίταξε τον ήλιο κατάματα. Μα να έχεις υπομονή — δεν φανερώνεται τόσο γρήγορα ο Δημιουργός.»
Ο βασιλιάς σήκωσε το κεφάλι. Προσπάθησε να στηλώσει το βλέμμα του στη φλεγόμενη σφαίρα. Μα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, τα μάτια του δάκρυσαν, το μέτωπό του έσταξε ιδρώτα και αναγκάστηκε να στρέψει το πρόσωπό του στη σκιά.
— «Δεν μπορώ, βοσκέ! Ο ήλιος καίει και τυφλώνει τα μάτια μου. Δεν αντέχω να τον κοιτάζω άλλο!»
Τότε ο βοσκός χαμήλωσε τη φωνή του, γεμάτη τρυφερότητα και αλήθεια:
— «Βασιλιά μου, αν τα μάτια σου δεν αντέχουν να κοιτάξουν ούτε τον ήλιο, που είναι μονάχα ένα μικρό δημιούργημα των χεριών Του… πώς θα αντέξει η ανθρώπινη φύση να αντικρίσει τον ίδιο τον Θεό, που άναψε αυτόν τον ήλιο;»
Έπεσε βαθιά σιωπή. Ο βασιλιάς ένιωσε την περηφάνια του να λιώνει μπροστά στο μεγαλείο της απλότητας. Κοίταξε τους λόγιους και ψιθύρισε:
— «Όλα τα γράμματα του κόσμου δεν μπόρεσαν να αγγίξουν την αλήθεια όσο η καθαρή καρδιά αυτού του ανθρώπου.»
Και εκείνη την ώρα, μέσα στην ταπείνωση της σκέψης του, θυμήθηκε τα λόγια της Αγίας Γραφής που μαρτυρούν πως «ο Κύριος κατοικεί σε φως απρόσιτο, που κανένας άνθρωπος δεν είδε ούτε μπορεί να δει»
(Α΄ προς Τιμόθεον 6:16) — γιατί ο Θεός δεν αποκαλύπτεται στην ανθρώπινη περιέργεια, αλλά στην καθαρή και ταπεινή καρδιά.
Και μέσα από τη σιωπή της ψυχής του ανέβηκε μια ήσυχη προσευχή:
«Κύριε, που έπλασες τον ήλιο και τα άστρα και κατοικείς στο απρόσιτο φως, φώτισε τα μάτια της ψυχής μου. Διώξε την έπαρση που θέλει να Σε μετρήσει με ανθρώπινα μέτρα, και χάρισέ μου την ταπείνωση του απλού ανθρώπου, ώστε να Σε αναγνωρίζω μέσα από τα έργα της αγάπης Σου. Αμήν.»
 Ι. Η Απαίτηση του Θρόνου Κάποτε, έν...){kind=link}
Δημοσίευση σχολίου