Υπάρχουν αλήθειες που ξεβολεύουν, ακριβώς επειδή αγγίζουν όσα θεωρούμε πιο αυτονόητα. Μια από αυτές είναι πως η ανθρώπινη καλοσύνη και η ηθική συνέπεια, όσο όμορφες κι αν φαίνονται, δεν μπορούν από μόνες τους να σταθούν στη θέση του Σωτήρα.
Ο αντίπαλος δεν έχει ανάγκη να σε σπρώξει αναγκαστικά στον κατήφορο της κακίας αν καταφέρει να σε πείσει ότι δεν χρειάζεσαι τον Χριστό. Δεν τον ενοχλεί τόσο η ευγένεια, η προσφορά ή η κοινωνική εκτίμηση όσο το να μη γονατίσει η καρδιά στον Ιησού. Εκεί κρύβεται η λεπτή πλάνη: να ταυτίσουμε την ηθική με τη σωτηρία και να πιστέψουμε ότι μια εντάξει ζωή αρκεί για να μας φέρει κοντά στον Θεό.
Ακόμη και οι Φαρισαίοι στέκονταν με αυστηρή τήρηση του Νόμου και δημόσιο κύρος, κι όμως ο Ιησούς αποκάλυψε πόσο μακριά μπορεί να βρεθεί η καρδιά όταν τα δικά μας έργα παίρνουν τη θέση της ζωντανής σχέσης και της ταπείνωσης μπροστά Του. Το πιο ύπουλο τέχνασμα δεν είναι πάντα να κάνει τον άνθρωπο χειρότερο· συχνά είναι να πείσει τον «καλό» και «ενάρετο» άνθρωπο ότι δεν έχει ανάγκη από λύτρωση.
Είτε
κάποιος στηρίζεται στη φιλανθρωπία
χωρίς πίστη, είτε σε πνευματικές πρακτικές
χωρίς τον Χριστό, είτε σε μια τυπική
θρησκευτικότητα που μένει στην επιφάνεια
χωρίς αληθινή παράδοση στον Θεό, η ηθική
από μόνη της δεν χαρίζει ζωή. Όπως θυμίζει
ο λόγος της Γραφής:
«Διότι κατά χάρη
έχετε σωθεί διαμέσου της πίστης, και
αυτό δεν είναι από εσάς· είναι δώρο
Θεού· όχι από έργα, για να μην καυχηθεί
κανείς»
(Εφεσίους 2:8-9).
Μπορεί
κανείς να μοιάζει άψογος στα μάτια των
ανθρώπων, να είναι έντιμος, γενναιόδωρος
και πειθαρχημένος, κι όμως να αφήνει
στην άκρη το μόνο αληθινό φως. Όταν η
καλοσύνη μας γίνεται είδωλο ή δικαιολογία
για να μη σταθούμε μπροστά στον σταυρό,
τότε χάνουμε το ουσιαστικό: τη χάρη που
μας καθαρίζει και μας αναγεννά. Γιατί,
όπως μας προειδοποιεί ο λόγος του Θεού:
«Όποιος πιστεύει στον Υιό έχει αιώνια
ζωή· όποιος δεν πιστεύει στον Υιό δεν
θα δει ζωή, αλλά η οργή του Θεού μένει
πάνω του»
(Ιωάννης 3:36).
Η αλήθεια είναι ξεκάθαρη και λυτρωτική ταυτόχρονα: δεν σωνόμαστε επειδή καταφέραμε να γίνουμε τέλειοι, αλλά επειδή ο Χριστός ήρθε να μας λυτρώσει. Τα έργα μας δεν εξαγοράζουν τη σωτηρία· μόνο η χάρη και η θυσία του Ιησού Χριστού μπορούν να ξεπλύνουν κάθε αμαρτία και να μας σταθούν αληθινό στήριγμα ενώπιον του Θεού.
Κι
αν σήμερα αναρωτιέσαι πού πατάς, ας
γίνει αυτή η προσευχή σου:
Κύριε Ιησού,
βοήθησέ με να μη στηρίζομαι ποτέ στη
δική μου δικαιοσύνη ή στις δικές μου
δυνάμεις, αλλά στη δική Σου απέραντη
χάρη. Καθάρισε ό,τι βαραίνει την καρδιά
μου, λύτρωσέ με από κάθε ψευδαίσθηση
αυτάρκειας και μάθε με να ζω με ταπεινή
εμπιστοσύνη σε Σένα. Αμήν.
Γιατί, τελικά, τα καλά έργα είναι καρπός της πίστης, ποτέ το εισιτήριο της σωτηρίας.
Όσο κι αν νιώθεις πως έχεις στηριχθεί στο παρελθόν στον εαυτό σου ή σε όσα έκανες σωστά, η χάρη του Θεού δεν κλείνει την πόρτα της. Στον Χριστό υπάρχει πάντα χώρος για μια νέα αρχή — όχι βασισμένη στη δική μας τελειότητα, αλλά στη δική Του αγάπη που συγχωρεί, ανανεώνει και δίνει αληθινή ελπίδα.





Δημοσίευση σχολίου