ΔΕΒΒΩΡΑ:Η γυναίκα που σηκώθηκε με πίστη, όταν ο φόβος είχε παραλύσει τον λαό
Υπάρχουν στιγμές που ο φόβος γίνεται τόσο μεγάλος, ώστε κάνει τον άνθρωπο να ξεχνά τη δύναμη που έχει ο Θεός. Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις μπροστά σου μια δύσκολη κατάσταση και σκέφτεσαι πως δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει τίποτα. Και τότε χρειάζεται κάποιος να σου θυμίσει: σήκω, γιατί δεν είσαι μόνος.
Μια τέτοια γυναίκα ήταν η Δεββώρα.
Η Βίβλος τη συστήνει ως προφήτισσα και κριτή του Ισραήλ. Σε μια εποχή δύσκολη για τον λαό, η Δεββώρα καθόταν κάτω από τον φοίνικα της και οι άνθρωποι πήγαιναν σε εκείνη για κρίση. Δεν ήταν άνθρωπος που αναζητούσε δύναμη για τον εαυτό της. Ήταν μια γυναίκα που είχε μάθει να ακούει τον Θεό και να εμπιστεύεται τον λόγο Του.
Ο λαός του Ισραήλ βρισκόταν τότε κάτω από την πίεση του βασιλιά των Χαναναίων. Ο στρατηγός του, ο Σισάρα, διέθετε μεγάλη στρατιωτική δύναμη και εννιακόσια άρματα σιδερένια. Για είκοσι χρόνια ο λαός υπέφερε και φοβόταν.
Είκοσι χρόνια είναι πολλά.
Τόσος χρόνος αρκεί για να συνηθίσει κανείς τη δυσκολία και να αρχίσει να πιστεύει πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Κι όμως, ο Θεός δεν είχε ξεχάσει τον λαό Του.
Κάλεσε τη Δεββώρα και της έδωσε μήνυμα για τον Βαράκ, τον άνθρωπο που θα οδηγούσε τον στρατό του Ισραήλ. Η Δεββώρα τον κάλεσε και του είπε πως ο Θεός τού έδινε εντολή να συγκεντρώσει τους άνδρες και να προχωρήσει εναντίον του Σισάρα.
Ο Βαράκ όμως φοβήθηκε.
Της είπε πως δεν θα πήγαινε χωρίς εκείνη.
Και η Δεββώρα πήγε.
Δεν έμεινε πίσω για να δίνει μόνο συμβουλές. Στάθηκε δίπλα του.
Και όταν ήρθε η ώρα να προχωρήσουν, η Δεββώρα είπε λόγια που μοιάζουν σαν να ακούγονται ακόμη μέσα στους αιώνες:
«Σηκώθητι, διότι αύτη είναι η ημέρα καθ’ ην ο Κύριος παρέδωκε τον Σισάρα εις την χείρα σου· δεν εξήλθεν ο Κύριος έμπροσθέν σου;»
— Κριταί 4:14
Πόση δύναμη κρύβεται μέσα σε αυτή τη φράση!
«Σηκώθητι.»
Όχι αύριο.
Όχι όταν εξαφανιστεί ο φόβος.
Όχι όταν όλα γίνουν εύκολα.
Τώρα.
Γιατί ο Θεός πηγαίνει μπροστά.
Η Δεββώρα δεν είπε ότι ο εχθρός ήταν μικρός. Δεν είπε ότι η μάχη θα ήταν εύκολη. Δεν είπε πως δεν υπήρχε λόγος να φοβούνται.
Τους θύμισε όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο:
ο Κύριος εξήρχετο έμπροσθέν τους.
Και αυτή είναι μια αλήθεια που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις δικές μας μάχες.
Γιατί κι εμείς έχουμε στιγμές που αισθανόμαστε πως οι δυσκολίες έχουν γίνει πολύ δυνατές. Μπορεί να υπάρχει μια κατάσταση που κρατά χρόνια. Μια πληγή που δεν κλείνει. Μια αναμονή που έχει κουράσει την ψυχή. Ένας φόβος που επιστρέφει ξανά και ξανά.
Και κάποια στιγμή αρχίζουμε να λέμε: «Ίσως έτσι θα είναι πάντα».
Η ζωή του Ισραήλ όμως μάς θυμίζει πως τα χρόνια της δυσκολίας δεν σημαίνουν ότι ο Θεός απουσιάζει.
Μπορεί να μην βλέπεις ακόμη την αλλαγή.
Μπορεί να μην καταλαβαίνεις πώς θα ανοίξει ο δρόμος.
Αλλά δεν σημαίνει ότι ο Θεός σταμάτησε να εργάζεται.
Η Δεββώρα ήταν μια γυναίκα που δεν άφησε τον φόβο να της κλείσει την καρδιά. Και όταν χρειάστηκε, στάθηκε δίπλα σε έναν άνθρωπο που φοβόταν.
Αυτό είναι επίσης πολύ όμορφο.
Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο να έχεις εσύ θάρρος. Είναι και να δίνεις θάρρος σε κάποιον που αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να το βρει μόνος του.
Ίσως ο Θεός να έχει βάλει και στη δική σου ζωή έναν άνθρωπο που χρειάζεται να ακούσει από εσένα: «Σήκω. Μπορείς να κάνεις ακόμη ένα βήμα. Δεν είσαι μόνος».
Και ίσως κάποια άλλη στιγμή να είσαι εσύ εκείνος που θα χρειαστεί να ακούσει αυτά τα λόγια.
Η Δεββώρα μάς θυμίζει πως κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι δυνατός κάθε στιγμή.
Υπάρχουν ημέρες που κουραζόμαστε.
Υπάρχουν ημέρες που φοβόμαστε.
Υπάρχουν ημέρες που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.
Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «φοβάμαι» και στο «παραιτούμαι».
Μπορείς να φοβάσαι και παρ’ όλα αυτά να προχωράς.
Μπορείς να έχεις δάκρυα στα μάτια και πίστη στην καρδιά.
Μπορείς να μην ξέρεις πώς θα λυθεί το πρόβλημα και παρ’ όλα αυτά να λες: «Θεέ μου, θα εμπιστευτώ Εσένα για το επόμενο βήμα.»
🌸 Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
Δημοσίευση σχολίου