Στο τέλος ενός παλιού μονοπατιού υπήρχε μια ξύλινη πόρτα.
Ένας άνθρωπος έφτασε μπροστά της ύστερα από έναν μακρύ δρόμο. Είχε περπατήσει πολύ και πίστευε πως πίσω από εκείνη την πόρτα βρισκόταν αυτό που περίμενε.
Έβαλε το χέρι στο πόμολο.
Δεν άνοιξε.
Προσπάθησε ξανά.
Τίποτα.
Έσπρωξε δυνατά, μα η πόρτα έμεινε κλειστή.
Κάθισε απογοητευμένος στο χώμα και σκέφτηκε: «Τόσο δρόμο για να φτάσω εδώ… και τώρα όλα τελείωσαν».
Ύστερα, καθώς έμενε σιωπηλός, άκουσε πίσω του έναν απαλό ήχο.
Γύρισε.
Λίγα μέτρα πιο πέρα, ανάμεσα στα δέντρα, υπήρχε ένα μικρό μονοπάτι που δεν είχε προσέξει ποτέ.
Δεν ήταν πλατύ.
Δεν ήταν εύκολο.
Όμως οδηγούσε προς την ίδια κατεύθυνση.
Σηκώθηκε και το ακολούθησε.
Και τότε κατάλαβε κάτι που η απογοήτευση δεν τον άφηνε πριν να δει:
Η κλειστή πόρτα δεν είχε τελειώσει τον δρόμο του. Του είχε αλλάξει την κατεύθυνση.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή μας.
Υπάρχουν πόρτες που χτυπήσαμε με όλη μας την καρδιά και δεν άνοιξαν.
Προσευχές που κάναμε και δεν πήραν την απάντηση που περιμέναμε.
Σχέδια που αγαπήσαμε και δεν πραγματοποιήθηκαν.
Κι εμείς, μπροστά στην κλειστή πόρτα, νομίζουμε πως χάσαμε.
Μα δεν ξέρουμε ακόμη τι υπάρχει λίγο πιο πέρα.
Ίσως ο Θεός να μη σου αφαίρεσε κάτι για να σε αφήσει χωρίς δρόμο.
Ίσως έκλεισε έναν δρόμο επειδή γνωρίζει έναν άλλο που εσύ δεν μπορείς ακόμη να δεις.
Γι' αυτό, αν σήμερα βρίσκεσαι μπροστά σε μια κλειστή πόρτα, μην απελπίζεσαι.
Μην επιμένεις να ανοίξεις με τη δύναμη αυτό που ο Θεός ίσως σου ζητά να αφήσεις.
Σήκωσε το βλέμμα.
Κοίτα λίγο πιο πέρα.
Ίσως υπάρχει ένα μικρό μονοπάτι που δεν είχες προσέξει.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η καινούργια αρχή που προετοίμαζε ο Θεός για σένα.
Δημοσίευση σχολίου