Σ’ έναν παλιό κήπο υπήρχε ένα μικρό κλαδί που είχε περάσει έναν μακρύ χειμώνα. Τα φύλλα του είχαν πέσει, τα άνθη του είχαν χαθεί και γύρω του όλα έμοιαζαν ακίνητα. Κάθε πρωί κοιτούσε τα δέντρα που βρίσκονταν πιο πέρα. Κάποια είχαν ήδη πρασινίσει, άλλα είχαν γεμίσει μπουμπούκια. Εκείνο, όμως, παρέμενε γυμνό.
«Ίσως η άνοιξη να με ξέχασε», ψιθύρισε με παράπονο.
Ένα ηλικιωμένο δέντρο δίπλα του άκουσε τη φωνή του και του είπε: «Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα από όσα βλέπεις. Κάτω από τον φλοιό σου, εκεί όπου κανείς δεν κοιτάζει, η ζωή συνεχίζει να εργάζεται. Δεν είναι κάθε άνοιξη ορατή από την πρώτη της ημέρα».
Το μικρό κλαδί σώπασε. Δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε μέσα του. Μπορούσε μόνο να περιμένει, να δέχεται τη βροχή και να αφήνει τον ήλιο να το αγγίζει.
Και μια μέρα, σχεδόν αθόρυβα, στην άκρη του εμφανίστηκε ένα μικρό πράσινο μπουμπούκι.
Τότε κατάλαβε πως η σιωπή του χειμώνα δεν ήταν εγκατάλειψη. Η ζωή δεν είχε φύγει· απλώς ετοιμαζόταν.
Πόσο συχνά μοιάζει και η δική μας ζωή με εκείνο το κλαδί! Προσευχόμαστε, περιμένουμε, προσπαθούμε να μείνουμε σταθεροί και, επειδή δεν βλέπουμε ακόμη την αλλαγή, πιστεύουμε πως τίποτε δεν συμβαίνει. Βλέπουμε τους άλλους να προχωρούν και αναρωτιόμαστε γιατί η δική μας άνοιξη αργεί.
Όμως ο Θεός δεν εργάζεται πάντοτε με τρόπο που μπορούν να αντιληφθούν τα μάτια μας. Υπάρχουν περίοδοι που η πίστη δυναμώνει μέσα από την αναμονή, η υπομονή αποκτά βαθύτερες ρίζες και η καρδιά μαθαίνει να στηρίζεται όχι μόνο σε όσα βλέπει, αλλά και σε Εκείνον στον οποίο ελπίζει.
Δεν
σημαίνει πως κάθε επιθυμία θα
πραγματοποιηθεί ακριβώς όπως την
ονειρευτήκαμε.
Σημαίνει πως μπορούμε
να εμπιστευόμαστε τον Θεό ακόμη κι όταν
η απάντηση αργεί, γνωρίζοντας πως η
φροντίδα Του δεν απουσιάζει από τις
σιωπηλές εποχές της ζωής μας.
🌸 Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, ακόμη κι όταν ο κήπος μοιάζει σιωπηλός, η ελπίδα μπορεί να ετοιμάζει το επόμενο άνθος της.
Δημοσίευση σχολίου