Σ’ ένα σπίτι υπήρχε ένα μεγάλο βάζο από κρύσταλλο. Κάθε τόσο το στόλιζαν με εντυπωσιακά λουλούδια, προσεκτικά διαλεγμένα, με χρώματα που τραβούσαν αμέσως τα βλέμματα. Όλοι τα θαύμαζαν, κι ύστερα, όταν μαραίνονταν, τα αντικαθιστούσαν με άλλα.
Μια μέρα, ένα παιδί μπήκε στο σπίτι κρατώντας λίγα μικρά αγριολούλουδα που είχε μαζέψει στην άκρη ενός δρόμου. Δεν ήταν τέλεια. Κάποια είχαν στραβά πέταλα, άλλα ήταν τόσο μικρά που σχεδόν χάνονταν ανάμεσα στα φύλλα τους. Τα έβαλε σ’ ένα απλό γυάλινο ποτήρι και το άφησε στο περβάζι.
Το πρωινό φως πέρασε μέσα από το παράθυρο και άγγιξε τα λουλούδια. Οι λεπτές σκιές τους απλώθηκαν στον τοίχο, κι ολόκληρη η γωνιά του σπιτιού γέμισε μια ήσυχη ομορφιά. Κανείς δεν είχε σχεδιάσει αυτή τη σύνθεση. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, κάτι απλό έγινε ξεχωριστό.
Ίσως κι εμείς να έχουμε περάσει περιόδους που νιώσαμε πως δεν είμαστε αρκετοί. Συγκρίναμε τη ζωή μας με τη ζωή των άλλων, τα χαρίσματά μας με τα δικά τους, την πορεία μας με τη δική τους. Κοιτάξαμε όσα μας λείπουν και ξεχάσαμε να ευχαριστήσουμε τον Θεό για όσα ήδη υπάρχουν μέσα μας.
Δεν είναι όλα τα λουλούδια πλασμένα για να τραβούν τα βλέμματα. Κάποια ομορφαίνουν μια γωνιά που κανείς δεν προσέχει. Κάποια προσφέρουν σκιά, κάποια ευωδιά, κάποια απλώς στέκονται διακριτικά και θυμίζουν πως η ζωή συνεχίζει να ανθίζει. Έτσι κι ένας άνθρωπος μπορεί να προσφέρει πολλά χωρίς να βρίσκεται στο προσκήνιο, χωρίς να ακούει επαίνους, χωρίς να γνωρίζει πόσο καλό αφήνει πίσω του.
Ο Θεός δεν μετρά την αξία μας με τα μέτρα του κόσμου. Βλέπει την καρδιά, τις προθέσεις, την καλοσύνη που προσφέρουμε όταν κανείς δεν κοιτάζει. Γι’ αυτό μη μικραίνεις τον εαυτό σου επειδή κάποιος άλλος λάμπει διαφορετικά. Δεν χρειάζεται να γίνεις ένα άλλο λουλούδι για να έχεις θέση στον κήπο του Θεού.
«Διότι ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενον, ο δε Κύριος βλέπει την καρδίαν».
— Α΄ Σαμουήλ 16:7
Δημοσίευση σχολίου