Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη©
«Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία».
Α΄ Ιωάννου 1:9
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που αισθανόμαστε πως έχουμε φτάσει στο τέλος του δρόμου. Σαν να ανεβαίνουμε ένα απότομο, βραχώδες βουνό, όπου κάθε βήμα απαιτεί δύναμη και κάθε λάθος μπορεί να μας κάνει να χάσουμε την ισορροπία μας. Και ξαφνικά, γλιστράμε. Πέφτουμε, πληγωνόμαστε και αντικρίζουμε με πόνο την αποτυχία μας. Τότε η ντροπή μάς ψιθυρίζει πως δεν αξίζουμε άλλη ευκαιρία, ενώ η ενοχή προσπαθεί να μας πείσει πως ο Θεός δεν θέλει πια να μας πλησιάσει.
Όμως, αυτή δεν είναι η φωνή της χάρης Του!
Ο Θεός δεν αγνοεί την αμαρτία μας, ούτε μας καλεί να τη δικαιολογήσουμε. Μας καλεί να την αναγνωρίσουμε, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να επιστρέψουμε κοντά Του. Γιατί η μετάνοια δεν είναι απλώς η λύπη για όσα κάναμε· είναι η απόφαση να εγκαταλείψουμε τον δρόμο που μας απομάκρυνε από Εκείνον και να στραφούμε ξανά προς το φως Του.
Η υπόσχεση του Α΄ Ιωάννου 1:9 είναι ξεκάθαρη: ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος. Όταν εξομολογούμαστε με ειλικρίνεια τις αμαρτίες μας, Εκείνος συγχωρεί και καθαρίζει την καρδιά μας. Δεν μας προσφέρει μια προσωρινή ανακούφιση, αλλά τη δυνατότητα μιας νέας αρχής, μέσα από τη χάρη και τη δύναμή Του.
Η παραβολή του λεκιασμένου ενδύματος
Κάποτε, ένας νέος κληρονόμησε από τον πατέρα του ένα λευκό, πολύτιμο ένδυμα. Ο πατέρας τού είπε με αγάπη:
«Παιδί μου, να το φυλάς καθαρό. Θα σου θυμίζει πάντα την αγάπη μου και την τιμή που σου έχω».
Ο νέος ξεκίνησε το ταξίδι του γεμάτος χαρά. Όμως, στην πορεία παρασύρθηκε από κακές επιλογές, μπλέχτηκε σε σκοτεινά μονοπάτια και το ένδυμά του γέμισε λάσπες και λεκέδες. Όσο περισσότερο το κοιτούσε, τόσο περισσότερο ντρεπόταν. Έτσι, άρχισε να το κρύβει κάτω από έναν παλιό μανδύα, πιστεύοντας πως, αν δεν το έβλεπε κανείς, θα μπορούσε να ξεχάσει την κατάστασή του.
Πέρασαν οι μέρες και η ντροπή του μεγάλωνε. Τελικά, αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι του πατέρα του, όχι επειδή πίστευε πως θα τον δεχόταν, αλλά επειδή δεν είχε πια τη δύναμη να συνεχίσει να κρύβεται.
Όταν έφτασε, στάθηκε έξω από την πόρτα με σκυμμένο το κεφάλι.
«Πατέρα», είπε με σπασμένη φωνή, «λέρωσα αυτό που μου εμπιστεύτηκες. Δεν έχω δικαιολογίες. Δεν αξίζω να σου ζητήσω τίποτα. Ήρθα μόνο για να σου πω την αλήθεια».
Ο πατέρας τον κοίταξε με μάτια γεμάτα αγάπη. Δεν προσποιήθηκε πως το ένδυμα ήταν καθαρό, ούτε είπε πως οι επιλογές του δεν είχαν σημασία. Πλησίασε, τον αγκάλιασε και του είπε:
«Παιδί μου, το ότι επέστρεψες και είπες την αλήθεια είναι η αρχή της αποκατάστασής σου. Δεν θα σε αφήσω να μείνεις μέσα στη βρομιά και στη ντροπή. Θα σε βοηθήσω να καθαρίσεις και να μάθεις να περπατάς ξανά στον σωστό δρόμο».
Και ο πατέρας πήρε το ένδυμα, το καθάρισε και το επέστρεψε στον γιο του, όχι για να συνεχίσει εκείνος την ίδια πορεία, αλλά για να θυμάται πως η αγάπη τού είχε δώσει μια νέα ευκαιρία και πως τώρα έπρεπε να ζήσει με διαφορετική καρδιά.
Αγαπημένε μου αδελφέ, αγαπημένη μου αδελφή, αυτή η παραβολή μάς θυμίζει μια βαθιά πνευματική αλήθεια: ο Θεός δεν μας καλεί να κρύψουμε τους λεκέδες της ψυχής μας, αλλά να τους φέρουμε στο φως Του. Δεν μας καλεί να δικαιολογήσουμε τις πτώσεις μας, αλλά να μετανοήσουμε και να Του επιτρέψουμε να εργαστεί μέσα μας.
Ίσως κι εσύ κουβαλάς σήμερα ένα βάρος που κανείς δεν γνωρίζει. Ίσως υπάρχει μια πράξη που σε γεμίζει ενοχή, μια αδυναμία που επαναλαμβάνεται ή μια αποτυχία που σε κάνει να πιστεύεις πως απογοήτευσες τον Κύριό σου. Ίσως προσεύχεσαι, αλλά μέσα σου φοβάσαι πως έχεις απομακρυνθεί υπερβολικά για να επιστρέψεις.
Άκουσε, λοιπόν, την αλήθεια του Λόγου Του: όσο υπάρχει ειλικρινής μετάνοια, υπάρχει δρόμος επιστροφής στον Θεό. Μην μπερδεύεις την καταδίκη με τον έλεγχο του Αγίου Πνεύματος. Η καταδίκη σε σπρώχνει να κρυφτείς από τον Θεό, ενώ ο δικός Του έλεγχος σε καλεί να επιστρέψεις, να διορθώσεις ό,τι μπορείς και να βαδίσεις σε νέα υπακοή.
Θυμήσου τον Δαβίδ, ο οποίος, όταν ήρθε αντιμέτωπος με την αμαρτία του, δεν προσπάθησε να κρυφτεί για πάντα, αλλά κραύγασε προς τον Θεό για καθαρή καρδιά. Θυμήσου τον Πέτρο, ο οποίος αρνήθηκε τρεις φορές τον Ιησού, αλλά δεν έμεινε για πάντα στην αποτυχία του. Ο Κύριος τον αποκατέστησε και του εμπιστεύτηκε ξανά έργο στη βασιλεία Του.
Οι πτώσεις τους δεν έγιναν δικαιολογία για να συνεχίσουν να αμαρτάνουν. Έγιναν αφορμή για συντριβή, μετάνοια και επιστροφή.
Και ο Θεός καλεί κι εσένα σήμερα να κάνεις το ίδιο.
Μην περιμένεις να γίνεις τέλειος για να πλησιάσεις τον Πατέρα σου. Πλησίασέ Τον με την αλήθεια σου. Ομολόγησε όσα σε βαραίνουν. Ζήτησε τη συγχώρεσή Του και, με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, πάρε την απόφαση να απομακρυνθείς από ό,τι σε οδηγεί ξανά στην πτώση.
Η συγχώρεση δεν είναι άδεια να επιστρέψουμε στην αμαρτία. Είναι πρόσκληση να ζήσουμε μια μεταμορφωμένη ζωή.
Μην αφήσεις το παρελθόν να γίνει η φυλακή σου, όταν ο Θεός σε καλεί σε μετάνοια και ανανέωση. Μην παραμένεις στο έδαφος επειδή έπεσες. Σήκω με τη δύναμη του Κυρίου. Αν χρειάζεται να ζητήσεις συγγνώμη από κάποιον, κάνε το. Αν χρειάζεται να αποκαταστήσεις μια αδικία, προχώρησε με ταπείνωση. Αν χρειάζεται να εγκαταλείψεις μια συνήθεια που σε απομακρύνει από τον Θεό, ζήτησε τη δύναμή Του και κάνε το πρώτο βήμα σήμερα.
Ο Θεός δεν αναζητά ανθρώπους που προσποιούνται πως δεν έχουν αδυναμίες. Αναζητά καρδιές ειλικρινείς, ταπεινές και πρόθυμες να επιστρέψουν σε Εκείνον.
Ας γίνουν, λοιπόν, τα λόγια του Δαβίδ και δική μας κραυγή:
«Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές ανανέωσον εντός μου».
Ψαλμός 51:10
Δημοσίευση σχολίου