Ένας άνθρωπος είχε έναν μικρό κήπο στην άκρη του σπιτιού του.
Κάθε άνοιξη φύτευε σπόρους με αγάπη. Έσκαβε το χώμα, τους σκέπαζε προσεκτικά και κάθε πρωί πήγαινε να δει αν είχε φυτρώσει κάτι.
Περνούσαν όμως οι μέρες και τίποτε δεν φαινόταν.
Το χώμα έμενε ίδιο.
Καμία πράσινη κορυφή.
Κανένα λουλούδι.
Καμία ένδειξη πως κάτω από την επιφάνεια συνέβαινε κάτι.
Μια μέρα ο άνθρωπος κουράστηκε.
— Ίσως αυτοί οι σπόροι να μη φυτρώσουν ποτέ, είπε.
Εκείνο το βράδυ άρχισε να βρέχει.
Έβρεχε για ώρες.
Η βροχή πότισε τον κήπο, γέμισε το χώμα και άφησε παντού μικρές σταγόνες πάνω στα φύλλα των γύρω δέντρων.
Το πρωί ο άνθρωπος βγήκε στον κήπο.
Κοίταξε γύρω του.
Και απογοητεύτηκε.
Δεν υπήρχε ακόμη κανένα λουλούδι.
Το χώμα ήταν απλώς βρεγμένο.
— Τόση βροχή… και πάλι τίποτε, ψιθύρισε.
Δεν μπορούσε να δει αυτό που γινόταν κάτω από τα πόδια του.
Οι σπόροι είχαν αρχίσει να ανοίγουν.
Μικρές ρίζες είχαν αρχίσει να κατεβαίνουν βαθύτερα.
Η ζωή είχε ήδη ξεκινήσει.
Απλώς δεν είχε ακόμη φανεί.
Πέρασαν μερικές ημέρες.
Και ένα πρωινό, καθώς ο άνθρωπος περπατούσε στον κήπο, σταμάτησε ξαφνιασμένος.
Μέσα από το χώμα ξεπρόβαλλαν μικρά πράσινα βλαστάρια.
Το ένα μετά το άλλο.
Εκεί όπου μέχρι χθες έβλεπε μόνο σιωπή, τώρα υπήρχε ζωή.
Και τότε κατάλαβε κάτι που η καρδιά του είχε ξεχάσει:
Η βροχή δεν είχε χαθεί.
Είχε κάνει τη δουλειά της εκεί όπου τα μάτια του δεν μπορούσαν να φτάσουν.
Και οι σπόροι δεν ήταν νεκροί.
Απλώς εργάζονταν σιωπηλά, κάτω από την επιφάνεια.
🌿 Μια σκέψη για την καρδιά
Ίσως κάποιες φορές να μοιάζει και η δική μας ζωή με εκείνον τον κήπο.
Προσευχόμαστε.
Περιμένουμε.
Ζητάμε από τον Θεό να αλλάξει κάτι και κοιτάζουμε κάθε πρωί αν εμφανίστηκε το πρώτο σημάδι.
Και όταν δεν βλέπουμε τίποτε, σκεφτόμαστε πως ίσως ο Θεός δεν άκουσε.
Ίσως δεν απάντησε.
Ίσως η προσευχή μας χάθηκε.
Όμως δεν γνωρίζουμε τι γίνεται κάτω από την επιφάνεια.
Ο Θεός μπορεί να εργάζεται ακριβώς εκεί όπου τα μάτια μας δεν μπορούν να δουν.
Μπορεί να ετοιμάζει μια απάντηση.
Μπορεί να δυναμώνει την καρδιά σου.
Μπορεί να ανοίγει έναν δρόμο που ακόμη δεν φαίνεται.
Μπορεί να φυτεύει κάτι μέσα σου που χρειάζεται χρόνο για να βλαστήσει.
Μην απογοητεύεσαι επειδή σήμερα δεν βλέπεις λουλούδια.
Οι ρίζες προηγούνται των ανθών.
Και πολλές φορές η πιο σημαντική εργασία γίνεται στη σιωπή.
Η βροχή πέφτει.
Το χώμα σιωπά.
Ο σπόρος δεν φαίνεται.
Κι όμως, η ζωή εργάζεται.
🌾 Το εδάφιο
«Καθώς η βροχή και το χιόνι κατεβαίνουν από τον ουρανό... και ποτίζουν τη γη και την κάνουν να βλαστάνει και να καρποφορεί...»
Ησαΐας 55:10
Ίσως σήμερα να μη βλέπεις ακόμη αυτό για το οποίο προσεύχεσαι.
Μην νομίσεις πως ο Θεός δεν εργάζεται.
Μερικές φορές η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι το χώμα μέσα στο οποίο μεγαλώνει κάτι που ακόμη δεν βλέπεις.
Κάνε υπομονή.
Πότιζε με πίστη.
Περίμενε με ελπίδα.
Και άφησε τον Θεό να φέρει τον καρπό στον δικό Του καιρό.
🌿 Από το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ
Αν αυτή η μικρή παραβολή άφησε μέσα σου έναν σπόρο ελπίδας, κράτησέ τον στην καρδιά σου.
Ο Θεός χαρίζει την αύξηση στους σπόρους που ποτίζονται με πίστη, υπομονή και αγάπη.
🌿 Ίσως αυτό που σήμερα μοιάζει με σιωπή, αύριο να γίνει το πρώτο πράσινο βλαστάρι μιας απάντησης που ο Θεός ετοίμαζε αθόρυβα.
Δημοσίευση σχολίου