«Και ο Θεός θυμήθηκε τη Ραχήλ, και ο Θεός την εισάκουσε, και άνοιξε τη μήτρα της».
Γένεση 30:22
Υπάρχουν επιθυμίες που τις κρατάμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας. Προσευχές που επαναλαμβάνουμε σιωπηλά, ελπίδες που περιμένουν να ανθίσουν και όνειρα που, όσο περνά ο καιρός, μοιάζουν να απομακρύνονται. Και τότε γεννιέται μέσα μας ένα δύσκολο ερώτημα: «Θεέ μου, με θυμάσαι; Ακούς ακόμη την προσευχή μου;»
Η
ιστορία της Ραχήλ μάς μεταφέρει σε μια
τέτοια περίοδο αναμονής.
Επιθυμούσε
βαθιά να αποκτήσει παιδί, όμως ο χρόνος
περνούσε και η καρδιά της γέμιζε θλίψη.
Έβλεπε την αδελφή της, τη Λεία, να αποκτά
παιδιά, ενώ η δική της λαχτάρα παρέμενε
ανεκπλήρωτη. Η σύγκριση μεγάλωνε τον
πόνο της και η ανυπομονησία της την
οδηγούσε σε απόγνωση.
Κι όμως, μέσα στην αφήγηση της Γραφής έρχεται μια φράση γεμάτη νόημα: «Και ο Θεός θυμήθηκε τη Ραχήλ».
Αυτό δεν σημαίνει πως ο Θεός την είχε πραγματικά ξεχάσει και ξαφνικά τη θυμήθηκε. Είναι ένας τρόπος της Γραφής να μας δείξει ότι ο Θεός στράφηκε προς την ανάγκη της και ενήργησε στη ζωή της. Η αναμονή της δεν ήταν το τέλος της ιστορίας της.
Η Ραχήλ απέκτησε τον Ιωσήφ, ο οποίος αργότερα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διάσωση της οικογένειάς του από τον λιμό. Εκείνο που αρχικά έμοιαζε με μια προσωπική, βαθιά πληγή έγινε μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας.
Ίσως κι εσύ να περιμένεις κάτι εδώ και καιρό. Μια αλλαγή, μια ευκαιρία, μια απάντηση, μια πόρτα που δεν ανοίγει. Ίσως να κουράστηκες να προσεύχεσαι για το ίδιο ζήτημα και να αναρωτιέσαι γιατί τίποτα δεν αλλάζει.
Όμως, μην ερμηνεύεις τη σιωπή ως απόδειξη ότι έχεις ξεχαστεί από τον Θεό. Δεν γνωρίζουμε πάντα γιατί ορισμένες καταστάσεις καθυστερούν ούτε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι κάθε επιθυμία μας θα εκπληρωθεί ακριβώς όπως την ονειρευόμαστε. Μπορούμε, όμως, να συνεχίσουμε να Τον εμπιστευόμαστε, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε τον δρόμο.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν κουραζόμαστε περιμένοντας. Σημαίνει ότι, ακόμη και μέσα στην κούραση, δεν αφήνουμε την απογοήτευση να γράψει τον τελευταίο στίχο της ιστορίας μας.
Μην πιέζεις κάθε κατάσταση να εξελιχθεί σύμφωνα με το δικό σου χρονοδιάγραμμα. Κάνε όσα περνούν από το χέρι σου, ζήτησε βοήθεια όπου τη χρειάζεσαι και άφησε χώρο στην καρδιά σου για δρόμους που ίσως δεν έχεις ακόμη φανταστεί.
Ο Θεός δεν σου ζητά να προσποιείσαι πως δεν πονάς. Μπορείς να Του μιλήσεις με ειλικρίνεια, να Του εκφράσεις την απογοήτευσή σου και να συνεχίσεις να βαδίζεις, ένα βήμα τη φορά.
Δημοσίευση σχολίου