Διαβάστε όλο το κεφάλαιο του ψαλμού 94
1 ΘEE των εκδικήσεων, Kύριε, Θεέ των εκδικήσεων, εμφανίσου.
2 Yψώσου, Kριτή τής γης· απόδωσε ανταπόδοση στους υπερήφανους.
3 Mέχρι πότε οι ασεβείς, Kύριε, μέχρι πότε οι ασεβείς θα θριαμβεύουν;
4 Mέχρι πότε θα προφέρουν και θα μιλούν σκληρά; Θα καυχώνται οι εργάτες τής ανομίας;
5 Kύριε, καταθλίβουν τον λαό σου, και κακοποιούν την κληρονομιά σου.
6 Φονεύουν τη χήρα και τον ξένο, και θανατώνουν τούς ορφανούς.
7 Kαι λένε: Δεν θα δει ο Kύριος ούτε θα αντιληφθεί ο Θεός τού Iακώβ.
8 Aντιληφθείτε το, εσείς οι άφρονες ανάμεσα στον λαό· και οι μωροί, πότε θα φρονιμεύσετε;
9 Aυτός που φύτεψε το αυτί, δεν θα ακούσει; Aυτός που έπλασε το μάτι, δεν θα δει;
10 Aυτός που σωφρονίζει τα έθνη, δεν θα ελέγξει; Aυτός που διδάσκει τον άνθρωπο γνώση;
11 O Kύριος γνωρίζει τούς συλλογισμούς των ανθρώπων, ότι είναι μάταιοι.
12 Mακάριος ο άνθρωπος, που τον σωφρονίζεις, Kύριε, και με τον νόμο σου τον διδάσκεις·
13 για να τον αναπαύεις από τις ημέρες τής συμφοράς, μέχρις ότου σκαφτεί λάκκος στον ασεβή.
14 Eπειδή, ο Kύριος δεν θα απορρίψει τον λαό του, και την κληρονομιά του δεν θα εγκαταλείψει.
15 Eπειδή, η κρίση θα επιστρέψει στη δικαιοσύνη, και θα την ακολουθήσουν όλοι οι ευθείς στην καρδιά.
16 Ποιος θα σηκωθεί σε υπεράσπισή μου ενάντια στους πονηρευόμενους; Ποιος θα παρασταθεί σε υπεράσπισή μου ενάντια στους εργάτες τής ανομίας;
17 Aν ο Kύριος δεν με βοηθούσε, η ψυχή μου παρολίγο θα κατοικούσε στη σιωπή.
18 Όταν έλεγα, γλίστρησε το πόδι μου, το έλεός σου, Kύριε, με βοηθούσε.
19 Στο πλήθος των αμηχανιών τής καρδιάς μου, οι παρηγορίες σου εύφραναν την ψυχή μου.
20 Mήπως ο θρόνος τής ανομίας έχει επικοινωνία μαζί σου, που μηχανεύεται αδικία αντί για νόμο;
21 Aυτοί ορμούν ενάντια στην ψυχή τού δικαίου, και καταδικάζουν αθώο αίμα.
22 O Kύριος, όμως, είναι σε μένα καταφύγιο· και ο Θεός μου, το φρούριο της ελπίδας μου.
23 Kαι θα γυρίσει επάνω τους την ανομία τους, και μέσα στην πονηρία τους θα τους αφανίσει· ο Kύριος ο Θεός μας θα τους αφανίσει.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΑΛΜΟ 94:
Ο Ψαλμός 94 είναι ένας συγκλονιστικός ύμνος που απεικονίζει την αιώνια πάλη ανάμεσα στην αδικία του κόσμου και τη δικαιοσύνη του Θεού.
Μικρή Ανάλυση :
Η Κραυγή απέναντι στην Αδικία (εδ. 1-7): Ο ψαλμωδός ξεκινά με έντονη αγωνία, βλέποντας τους ασεβείς να θριαμβεύουν, να καταδυναστεύουν τους αδύναμους (χήρες, ορφανούς, ξένους) και να νομίζουν ότι ο Θεός δεν βλέπει ούτε ακούει.
Η Υπενθύμιση της Θεϊκής Παντογνωσίας (εδ. 8-15): Ακολουθεί μια λογική και πνευματική αφύπνιση: Εκείνος που έπλασε το αυτί και το μάτι, φυσικά και ακούει και βλέπει τα πάντα. Ο Θεός παιδαγωγεί και προστατεύει τους δικούς Του, προσφέροντάς τους ανάπαυση στις ημέρες της συμφοράς.
Η Προσωπική Εμπειρία και το Καταφύγιο (εδ. 16-23): Ο ψαλμωδός εξομολογείται ότι αν δεν υπήρχε η βοήθεια του Θεού, η ψυχή του θα είχε χαθεί. Όταν οι αμηχανίες και οι φουρτούνες της καρδιάς πλήθαιναν, οι παρηγορίες του Κυρίου έφεραν χαρά και ο Θεός έγινε το αληθινό του φρούριο και καταφύγιο.
Κεντρικό
Νόημα: Ακόμη κι αν η αδικία και η πονηρία
φαίνεται να κυριαρχούν προσωρινά στον
κόσμο, ο Θεός γνωρίζει τα πάντα, δεν
εγκαταλείπει ποτέ τον λαό Του και
μετατρέπεται στο πιο ασφαλές φρούριο
ελπίδας και λύτρωσης.
Δημοσίευση σχολίου