Στην άκρη ενός λόφου στεκόταν ένα παλιό δέντρο.
Είχε μεγαλώσει μέσα σε δυνατούς ανέμους.
Κάθε χειμώνα τα κλαδιά του λύγιζαν,
τα φύλλα του σκορπίζονταν
και κάποτε ολόκληρος ο κορμός του έμοιαζε έτοιμος να παραδοθεί.
Δίπλα του υπήρχε ένα νεότερο δέντρο.
Ήταν ίσιο, δυνατό και περήφανο.
«Κοίτα εμένα», έλεγε.
«Δεν λυγίζω ποτέ.»
Και πράγματι, στεκόταν αγέρωχο απέναντι στον άνεμο.
Ώσπου ήρθε μια μεγάλη καταιγίδα.
Ο άνεμος δυνάμωσε.
Τα σύννεφα σκοτείνιασαν τον ουρανό.
Το παλιό δέντρο λύγισε σχεδόν μέχρι το χώμα.
Το νεότερο όμως προσπάθησε να μείνει ακίνητο.
Και τότε ακούστηκε ένας δυνατός κρότος.
Το κλαδί του έσπασε.
Το παλιό δέντρο έμεινε εκεί.
Λυγισμένο.
Κουρασμένο.
Μα όρθιο.
Όταν πέρασε η καταιγίδα, σήκωσε αργά τα κλαδιά του προς τον ουρανό.
Δεν ήταν όπως πριν.
Είχε χάσει φύλλα και κλαδιά.
Όμως οι ρίζες του ήταν ακόμη βαθιά μέσα στη γη.
Ίσως κάπως έτσι να είναι και μερικές από τις δικές μας καταιγίδες.
Υπάρχουν στιγμές που λυγίζουμε.
Στιγμές που δεν έχουμε πια τη δύναμη να κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά.
Και ίσως τότε να νομίζουμε πως αποτύχαμε.
Μα ο Θεός δεν ζητά από εμάς να μη λυγίσουμε ποτέ.
Μας ζητά να μείνουμε ριζωμένοι σ' Εκείνον.
Μπορεί να κλάψεις.
Μπορεί να κουραστείς.
Μπορεί να χρειαστεί να σταματήσεις για λίγο.
Μπορεί ακόμη και να πεις:
«Κύριε, δεν μπορώ άλλο.»
Αυτό δεν σημαίνει πως έχασες την πίστη σου.
Μπορεί να σημαίνει πως έμαθες επιτέλους πού βρίσκεται η δύναμή σου.
Γιατί η δύναμη δεν είναι πάντα να στέκεσαι αλύγιστος.
Μερικές φορές είναι να λυγίζεις κάτω από το βάρος της ημέρας και, παρ' όλα αυτά, να κρατιέσαι από τον Θεό.
Και όταν περάσει η καταιγίδα,
θα σηκώσεις ξανά το κεφάλι.
Ίσως όχι όπως πριν.
Ίσως πιο ταπεινά.
Ίσως πιο αργά.
Αλλά με ρίζες βαθύτερες.
Και τότε θα καταλάβεις πως δεν σε έσωσε το ότι δεν λύγισες· σε κράτησε Εκείνος στον οποίο ήταν ριζωμένη η ψυχή σου.
📖 Ένα άνθος από τον Λόγο του Θεού στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ:
Δημοσίευση σχολίου