«Γι’ αυτό, αφού ανασηκώσετε τις οσφύες της διάνοιάς σας, να εγκρατεύεστε, και να έχετε τέλεια ελπίδα στη χάρη η οποία έρχεται σε σας, όταν αποκαλυφθεί ο Ιησούς Χριστός.»
Α΄ Πέτρου 1:13
ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΔΑΦΙΟ
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η ψυχή κουράζεται, η σκέψη βαραίνει και το αύριο μοιάζει αβέβαιο. Μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, ο λόγος του Θεού μάς καλεί να κάνουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο:
«Ανασηκώστε τις οσφύες της διάνοιάς σας.»
Σαν έναν ταξιδιώτη που σηκώνει το ένδυμά του για να μπορέσει να περπατήσει πιο ελεύθερα, έτσι κι εμείς καλούμαστε να σηκώσουμε από τη σκέψη μας ό,τι μας κρατά πίσω: τον φόβο, την απογοήτευση, την απελπισία, την αμφιβολία.
Να σηκώσουμε το βλέμμα.
Να ετοιμάσουμε την καρδιά μας.
Να σταθούμε όρθιοι.
Γιατί η ζωή του πιστού δεν στηρίζεται μόνο σε αυτό που βλέπει σήμερα, αλλά και σε αυτό που ελπίζει ότι έρχεται.
Ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο και αποκάλυψε τον Πατέρα με τη ζωή Του, με τα λόγια Του, με την αγάπη Του, με τη θυσία Του. Περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους, άγγιξε τον πόνο τους, θεράπευσε, συγχώρησε, δίδαξε και έδειξε έναν δρόμο γεμάτο χάρη και αλήθεια.
Όμως η ιστορία Του δεν τελείωσε στον σταυρό.
Δεν τελείωσε ούτε στον τάφο.
Ο Χριστός αναστήθηκε και η υπόσχεσή Του παραμένει ζωντανή: έρχεται ξανά.
Και όταν έρθει, δεν θα Τον δούμε πια μέσα στην ταπείνωση της Βηθλεέμ ή στους σκονισμένους δρόμους της Γαλιλαίας. Θα Τον δούμε μέσα στη δόξα Του, ως τον νικητή Κύριο, τον Βασιλιά που κατέκτησε τη νίκη και τον Σωτήρα που προσμένει η Εκκλησία Του.
Αυτή είναι η «τέλεια ελπίδα» στην οποία μας καλεί ο απόστολος Πέτρος.
Όχι μια αόριστη αισιοδοξία ότι «κάποτε τα πράγματα θα πάνε καλύτερα».
Αλλά μια βαθιά, σταθερή βεβαιότητα ότι η χάρη του Θεού έχει τον τελευταίο λόγο και ο Χριστός έχει ήδη νικήσει.
Κι αυτή η ελπίδα δεν μας κάνει να αδιαφορούμε για το σήμερα. Το αντίθετο.
Όταν ξέρεις ότι ο Βασιλιάς έρχεται, θέλεις να είσαι έτοιμος να Τον υποδεχθείς.
Γι’ αυτό η ελπίδα του αύριο γίνεται δύναμη για τη ζωή του σήμερα.
Μας βοηθά να υπηρετούμε όταν κανείς δεν μας χειροκροτεί. Να επιμένουμε όταν ο δρόμος γίνεται δύσκολος. Να συγχωρούμε όταν θα ήταν ευκολότερο να κρατήσουμε μέσα μας την πικρία. Να κάνουμε το καλό ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε άμεσα καρπό.
Γιατί ο άνθρωπος που έχει την καρδιά του στραμμένη στην αιωνιότητα μπορεί να ζήσει διαφορετικά μέσα στο παρόν.
Δεν χρειάζεται να φοβάται τόσο πολύ την αποτυχία.
Δεν χρειάζεται να απελπίζεται όταν όλα δεν πηγαίνουν όπως τα περίμενε.
Δεν χρειάζεται να παρασύρεται από το σκοτάδι της εποχής.
Ξέρει ποιον περιμένει. Και ξέρει ποιος έχει ήδη νικήσει.
Δημοσίευση σχολίου