Υπάρχουν λάθη που περνούν από τη ζωή μας σαν μια μικρή σκιά.
Και υπάρχουν άλλα που μένουν μέσα μας.
Τα θυμόμαστε ξανά και ξανά.
Γυρίζουμε πίσω στις ίδιες στιγμές και σκεφτόμαστε:
«Γιατί το έκανα;»
«Γιατί δεν πρόσεξα;»
«Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω…»
Κι όσο περισσότερο τα θυμόμαστε, τόσο περισσότερο βαραίνει η καρδιά.
Μερικές φορές δεν μας πληγώνει μόνο αυτό που κάναμε.
Μας πληγώνει περισσότερο αυτό που λέμε στον εαυτό μας μετά.
«Δεν έπρεπε να το κάνω.»
«Τα κατέστρεψα όλα.»
«Δεν αξίζω άλλη ευκαιρία.»
«Πώς θα μπορέσει ο Θεός να με συγχωρήσει;»
Κι έτσι ένα λάθος, που κάποτε ήταν μια στιγμή, γίνεται ένας ολόκληρος τόπος μέσα στην ψυχή μας.
Ένας τόπος όπου επιστρέφουμε ξανά και ξανά για να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας.
Όμως ο Θεός δεν μας καλεί να ζήσουμε για πάντα εκεί.
Ο Θεός δεν σε καλεί να μείνεις στο λάθος σου.
Σε καλεί να σηκωθείς.
Να επιστρέψεις.
Να αφήσεις την καρδιά σου στα χέρια Του.
Γιατί η χάρη του Θεού δεν υπάρχει μόνο για τις ημέρες που τα καταφέρνουμε.
Υπάρχει και για τις ημέρες που πέφτουμε.
Δεν υπάρχει μόνο για όταν είμαστε δυνατοί.
Υπάρχει και όταν ερχόμαστε μπροστά Του με σκυμμένο κεφάλι και λέμε:
«Κύριε, έκανα λάθος.»
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.
Ο Θεός γνωρίζει ήδη.
Και δεν περιμένει από εμάς να κρύψουμε την πληγή.
Μας καλεί να Του την δείξουμε.
«Εάν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία.»
Α΄ Ιωάννη 1:9
Τι όμορφη υπόσχεση…
Να μας συγχωρήσει.
Να μας καθαρίσει.
Όχι να μας υπενθυμίζει για πάντα το παρελθόν.
Όχι να μας κρατά δεμένους σε αυτό.
Αλλά να μας ανοίγει έναν δρόμο επιστροφής.
Γιατί ο Θεός δεν κοιτάζει μόνο εκεί που έπεσες.
Κοιτάζει και το σημείο από όπου μπορείς να σηκωθείς.
Και ίσως αυτό χρειάζεται να θυμάσαι σήμερα:
Το λάθος σου είναι μέρος της ιστορίας σου.
Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία σου.
Μπορεί να πλήγωσες.
Μπορεί να πληγώθηκες.
Μπορεί να πήρες αποφάσεις που σήμερα θα ήθελες να είχες πάρει διαφορετικά.
Μπορεί να υπάρχουν συνέπειες που δεν μπορούν να εξαφανιστούν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Όμως υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει από σήμερα:
ο τρόπος με τον οποίο θα συνεχίσεις.
Μην χρησιμοποιείς το παρελθόν σαν πέτρα για να χτυπάς καθημερινά τον εαυτό σου.
Χρησιμοποίησέ το σαν μάθημα που σε κάνει πιο ταπεινό, πιο προσεκτικό, πιο συμπονετικό.
Και αν υπάρχει κάτι που μπορείς να διορθώσεις, διόρθωσέ το.
Αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη, ζήτησέ την.
Αν υπάρχει μια συμπεριφορά που πρέπει να αλλάξεις, ξεκίνησε.
Και αν έχεις ήδη μετανοήσει, μην αρνείσαι στον εαυτό σου τη συγχώρηση που ο Θεός προσφέρει.
Γιατί μερικές φορές είμαστε εμείς εκείνοι που κρατάμε τον εαυτό μας φυλακισμένο σε μια πόρτα που ο Θεός έχει ήδη ανοίξει.
Μπορείς να ξαναρχίσεις.
Όχι επειδή δεν έκανες ποτέ λάθος.
Αλλά επειδή η χάρη του Θεού είναι μεγαλύτερη από την πτώση σου.
Ίσως η νέα αρχή να μην είναι θεαματική.
Μπορεί να είναι απλώς ένα ήσυχο πρωινό όπου αποφασίζεις:
«Σήμερα δεν θα επιστρέψω εκεί όπου με κρατά η ενοχή. Θα προχωρήσω μαζί με τον Θεό.»
Και αυτό αρκεί για μια αρχή.
Ένας σπόρος δεν χρειάζεται να γίνει δέντρο μέσα σε μία ημέρα.
Χρειάζεται χώμα, νερό, φως και χρόνο.
Έτσι και η ψυχή.
Χρειάζεται αλήθεια, μετάνοια, συγχώρηση και χάρη.
Και ο Θεός ξέρει πώς να κάνει ακόμη και μια πληγωμένη καρδιά να ανθίσει ξανά.
Από το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ :
Δημοσίευση σχολίου