«Κοντά είναι ο Κύριος στους συντετριμμένους την καρδιά, και τους ταπεινούς στο πνεύμα σώζει.»
Ψαλμός 34:18
Υπάρχουν απώλειες που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις.
Ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε και δεν είναι πια κοντά μας.
Μια αγκαλιά που μας λείπει.
Μια φωνή που δεν θα ξανακούσουμε όπως πριν.
Μια θέση άδεια στο τραπέζι.
Μια ανάμνηση που άλλοτε μας έκανε να χαμογελάμε και τώρα μας κάνει να δακρύζουμε.
Το πένθος έχει τον δικό του χρόνο.
Δεν υπάρχει ένα ρολόι που να λέει στην καρδιά πότε πρέπει να σταματήσει να πονά. Και δεν χρειάζεται να προσποιείσαι πως είσαι δυνατός όταν μέσα σου λυγίζεις.
Ο Θεός δεν φοβάται τα δάκρυά σου.
Μπορείς να κλάψεις μπροστά Του.
Μπορείς να Του πεις πως σου λείπει εκείνος που έχασες.
Μπορείς ακόμη και να σωπάσεις.
Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε στιγμή.
Υπάρχουν ημέρες που θα θυμάσαι και θα χαμογελάς. Και άλλες που η ίδια ανάμνηση θα σε κάνει να δακρύζεις. Αυτό δεν σημαίνει πως γύρισες πίσω. Σημαίνει πως αγάπησες βαθιά.
Και ο Θεός γνωρίζει πόσο κοστίζει η αγάπη όταν έρχεται η απώλεια.
Ίσως σήμερα να μην μπορείς να δεις τίποτε πέρα από τον πόνο σου. Μην πιέζεις την καρδιά σου να κοιτάξει μακριά.
Κάνε μόνο το επόμενο μικρό βήμα.
Και αν δεν μπορείς να περπατήσεις μόνος, άφησε τον Θεό να σε κρατήσει.
Γιατί Εκείνος δεν στέκεται μακριά από τον πόνο μας σαν ένας απλός παρατηρητής.
Πλησιάζει στον συντετριμμένο. Στέκεται δίπλα σε εκείνον που κλαίει. Και κρατά την καρδιά που έχει ραγίσει.
Μπορεί να μη σου πάρει σήμερα τη λύπη.
Μπορεί όμως να σου δώσει δύναμη να περάσεις τη σημερινή ημέρα.
Και κάποτε, σιγά σιγά, το δάκρυ δεν θα σημαίνει μόνο πόνο. Θα γίνει και ένας τρόπος να θυμάσαι με αγάπη.
Δημοσίευση σχολίου