Έχετε
αναλογιστεί ποτέ τη μυστική δύναμη που
κρύβεται στις λέξεις που προφέρουμε;
Στη Γραφή, τα λόγια δεν είναι απλοί
ήχοι που χάνονται στον αέρα· είναι
φορείς ζωής ή θανάτου.
Ο Ιησούς διακηρύσσει
πως «τα λόγια που σας λέω είναι πνεύμα
και ζωή» (Ιωάννης 6:63), ενώ οι Παροιμίες
(18:21) μας υπενθυμίζουν αφοπλιστικά ότι
η γλώσσα κρατά στα χέρια της την ίδια
τη ζωή.
Ο Απόστολος Ιάκωβος την παρομοιάζει
με μικρή σπίθα που μπορεί να πυρπολήσει
ολόκληρη την πορεία μας, κατευθύνοντάς
μας είτε προς τον θρίαμβο είτε προς τη
συντριβή (Ιακώβου 3:4-5).
Γι’ αυτό και ο
Δαβίδ ικετεύει στον Ψαλμό 141:
«Κύριε,
βάλε φρουρά στο στόμα μου· πρόσεχε την
πόρτα των χειλιών μου».
Ήταν μια βαθιά
επιθυμία να μην αφήσει καμία αρνητική
κουβέντα να τον εκτροχιάσει από το
μονοπάτι της πίστης.
Αναλογιστείτε
τη γυναίκα στο Ευαγγέλιο του Μάρκου
(κεφ. 5), που πάλευε δώδεκα ολόκληρα χρόνια
με μια ασταμάτητη αιμορραγία. Είχε
εξαντλήσει κάθε περιουσία και κάθε
ελπίδα στους γιατρούς, εισπράττοντας
μόνο απογοήτευση.
Φανταστείτε τον
εσωτερικό της ψίθυρο, αλλά και τις
παγερές φωνές του περιβάλλοντός της:
«Έκανες ό,τι μπορούσες. Είναι πια αργά».
Κι όμως, όταν έμαθε ότι ο Ιησούς πλησιάζει,
επέλεξε να αλλάξει το εσωτερικό της
σενάριο.
«Αν καταφέρω έστω και να αγγίξω
το ένδυμά Του, θα σωθώ», επαναλάμβανε
στον εαυτό της.
Αυτά τα λόγια δεν ήταν
απλές σκέψεις· ήταν το καύσιμο της
πίστης της.
Ήταν η δύναμη που την έσπρωξε
ανάμεσα στο ασφυκτικό πλήθος και την
έφερε ως το στρίφωμα του μανδύα Του,
απελευθερώνοντας τη θεία δύναμη που
της χάρισε το θαύμα.
Η
γυναίκα αυτή δεν προσπέρασε μόνο το
ανθρώπινο πλήθος, αλλά και το αόρατο
πλήθος των αμφιβολιών που ούρλιαζαν
μέσα της.
Το ίδιο καλούμαστε να πράξουμε
κι εμείς σήμερα.
Τα λόγια μας έχουν την
ισχύ να προφητεύσουν το αύριο. Όταν
δηλώνετε την αλήθεια του Θεού πάνω από
τις δυσκολίες σας, ευθυγραμμίζετε το
πνεύμα σας με την υπόσχεσή Του.
Δημοσίευση σχολίου