Υπάρχουν προσευχές που τις έχουμε ψιθυρίσει αμέτρητες φορές.
Προσευχές για ένα όνειρο που αργεί να ανθίσει, για έναν άνθρωπο που αγαπάμε, για μια δύσκολη κατάσταση που λαχταρούμε να αλλάξει, για μια θεραπεία που περιμένουμε με όλη μας την καρδιά.
Προσευχηθήκαμε. Πιστέψαμε. Περιμέναμε. Κι όμως, τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει ακόμη.
Και τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο ίδιο αίτημα:
«Θεέ μου, σε παρακαλώ, άλλαξέ το αυτό. Θεράπευσε το παιδί μου. Άνοιξε έναν δρόμο για μένα. Δώσε μου αυτή την ευκαιρία. Μην με αφήσεις να περιμένω άλλο».
Όμως ίσως υπάρχει ένας άλλος τρόπος να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Ένας τρόπος που δεν γεννιέται από την αγωνία, αλλά από την εμπιστοσύνη.
Ο Ιησούς μας λέει: «Όσα ζητάτε όταν προσεύχεστε, πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε, και θα τα έχετε»
(Μάρκος 11:24).
Η πίστη δεν είναι πάντοτε η βεβαιότητα ότι θα δούμε αμέσως αυτό που ζητήσαμε. Είναι η απόφαση να εμπιστευθούμε τον Θεό ακόμη κι όταν τα μάτια μας δεν έχουν δει ακόμη την απάντηση.
Γι’ αυτό, αφού ζητήσεις, μπορείς να αρχίσεις να ευχαριστείς.
Όχι επειδή όλα έχουν ήδη γίνει όπως τα θέλεις, αλλά επειδή επιλέγεις να πιστέψεις ότι ο Θεός εργάζεται ακόμη κι εκεί όπου εσύ δεν βλέπεις.
Δημοσίευση σχολίου