«Πoια είναι η ωφέλεια στoν εργαζόμενo από όσα αυτός μoχθεί;
Eίδα τoν περισπασμό, πoυ o Θεός έδωσε στoυς γιoυς των ανθρώπων για να μoχθoύν μέσα σ’ αυτόν.
Όλα τα έκανε καλά, τo καθένα στoν καιρό τoυ· και έβαλε τoν κόσμo κάτω από τη διάνoιά τoυς, χωρίς o άνθρωπoς να μπoρεί να εξιχνιάσει από την αρχή μέχρι τo τέλoς τo έργo πoυ o Θεός έκανε.»
(Εκκλησιαστής 3:9-11)
Μέσα στον καθημερινό κάματο και στη σκόνη της οριζόντιας διαδρομής μας, ο λόγος του Σολομώντα υψώνεται σαν φως που διασκενδάζει τη ματαιότητα. Δεν προσφέρει απλές απαντήσεις, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο προς τον ουρανό, υπενθυμίζοντάς μας πως η ζωή δεν είναι ένα τυχαίο άθροισμα στιγμών, αλλά ένα θείο αριστούργημα υπό εξέλιξη.
Η Θεϊκή Αρμονία του Καιρού
Ο Θεός δεν έπλασε απλώς τον χρόνο· ύφανε την κάθε στιγμή με πρόθεση, κάνοντας τα πάντα όμορφα και κατάλληλα στον καιρό τους. Όταν ατενίζουμε τις μέρες μας μόνο με τη λογική της ύλης, ο πόνος φαντάζει παράλογος και οι θλίψεις αβάσταχτες. Όμως, μόλις επιτρέψουμε στην πίστη να καθαρίσει τη ματιά μας, η εικόνα συντίθεται μαγικά.
Η τραγωδία αποκτά σκοπό.
Η συμφορά αποκαλύπτει μια βαθύτερη σοφία.
Το κυρίαρχο Χέρι Του υπενθυμίζει πως, ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι, Εκείνος κρατά το πηδάλιο.
Η παράδοση της ψυχής μας σε Αυτόν παύει να είναι αδυναμία· γίνεται η απόλυτη πράξη ελευθερίας.
Δημοσίευση σχολίου