«Τα μάτια μου υψώνω, πέρα, στα αιώνια βουνά.
Από πού θ’ ανατείλει της σωτηρίας μου το φως;
Η λύτρωσή μου πηγάζει μονάχα απ’ τον Κύριο,
τον
Πλάστη του απέραντου ουρανού και της
στέρεης γης».
(Ψαλμός
121:1-2)
Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή λυγίζει υπό το βάρος της ύπαρξης. Οι μέρες φαντάζουν μολυβένιες, γεμάτες αγκάθια και δυσεπίλυτους γρίφους που ξεπερνούν τις αντοχές μας. Τότε ακριβώς, την ώρα της βαθιάς κόπωσης, ακούγεται ένα βουβό κάλεσμα: να μην κοιτάξουμε χαμηλά, στα ερείπια και τις δυσκολίες που μας πολιορκούν, αλλά να στρέψουμε το βλέμμα ψηλά, εκεί όπου κατοικεί η Πρόνοια που συντηρεί το σύμπαν. Ο ίδιος Δημιουργός που σμίλεψε τις υπερήφανες βουνοκορφές και τιθάσευσε τις απέραντες θάλασσες, αγρυπνά και υφαίνει με στοργή κάθε, έστω και ασήμαντη, λεπτομέρεια της δικής σας ζωής.
Συχνά παγιδευόμαστε στην πλάνη της αυτονομίας. Πασχίζουμε να ερμηνεύσουμε τα πάντα με τη λογική, πιστεύοντας αλαζονικά πως κρατάμε τα ηνία του πεπρωμένου μας. Αναζητούμε απεγνωσμένα απαντήσεις σε θνητούς ανθρώπους, σε εφήμερα σχέδια και σε βιαστικές λύσεις που προσφέρει ο κόσμος. Όμως, η αληθινή ανάπαυση δεν γεννιέται από την αγωνιώδη ανθρώπινη προσπάθεια. Αναβλύζει, σαν καθάριο νερό, μόνο από την ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στον Θεό. Όταν, με πίστη, στρέφουμε το είναι μας στον Κύριο, ανακαλύπτουμε μια ειρήνη απόκοσμη, μια γαλήνη που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη κατανόηση και παραμένει ακλόνητη, ακόμα κι όταν τα πάντα γύρω μας φαίνονται να καταρρέουν.
Το να υψώνουμε το βλέμμα στον Θεό δεν είναι μια παθητική κίνηση, αλλά μια δυναμική πράξη πίστης και απόλυτης παράδοσης στην αγάπη Του. Με αυτή την κίνηση ομολογούμε πως, αν και δεν κατέχουμε όλες τις απαντήσεις, Εκείνος είναι η μοναδική, επαρκής απάντηση. Αφήστε, λοιπόν, την άπειρη αγάπη Του να επουλώσει τις χαίνουσες πληγές σας, να αναζωογονήσει τις φθαρμένες δυνάμεις σας και να χαρίσει ξανά νόημα και φως σε ό,τι θεωρούσατε οριστικά χαμένο.
Χαρίστε στον εαυτό σας μερικές στιγμές ιερής σιωπής ενώπιον του Υψίστου. Μιλήστε Του με την ειλικρίνεια της καρδιάς, χωρίς βιασύνη, χωρίς προκαταλήψεις ή αξιώσεις. Ο Θεός δεν είναι μακριά. Σας ακούει, σας κατανοεί βαθιά και σας υποδέχεται στην αγκαλιά της αιώνιας, ανιδιοτελούς αγάπης Του.
Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, το βλέμμα της ψυχής σας να παραμείνει σταθερά προσηλωμένο στον Κύριο. Γιατί μόνο όταν τα μάτια στρέφονται στον Θεό, η καρδιά βρίσκει το αληθινό της λιμάνι και ξεκουράζεται, η ελπίδα ανθίζει σαν αμάραντο λουλούδι και η ψυχή ξαναβρίσκει τον χαμένο, φωτεινό της προορισμό.
«Μακάριος ο άνθρωπος που αποθέτει στον Κύριο την ελπίδα του,
που δεν παρασύρεται από τις ματαιότητες
κι ούτε συντάσσεται με όσους λατρεύουν το ψέμα».
(Απόδοση του Ψαλμού 40:5)
Διαβάστε περισσότερα με ΚΑΛΗΜΕΡΑ,Ο ΣΤΙΧΟΣ της ΗΜΕΡΑΣ,ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ,ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ,ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΚΕΨΗ ΣΗΜΕΡΑ αφού πατήσετε επάνω στον κόκκινο σύνδεσμο
Δημοσίευση σχολίου