Το Ζεστό Κασκόλ

Εδάφιο:

"Δίνετε, για να σας δώσει κι εσάς ο Θεός. Η δωρεά του θα είναι πλούσια, άφθονη, τέλεια και ξέχειλη· γιατί, ό,τι μέτρο χρησιμοποιείτε για τους άλλους, το ίδιο θα χρησιμοποιήσει και για σας ο Θεός".

Λουκάς:6:38

Η Ιστορία

Ο κύριος Στέφανος δούλευε χρόνια ως κηπουρός στο δημοτικό πάρκο της πόλης. Η δουλειά του ήταν σκληρή και οι απολαβές του λιγοστές, όμως είχε πάντα ένα χαμόγελο για όλους. Κάθε χειμώνα, φορούσε ένα μεγάλο, πλεκτό κόκκινο κασκόλ. Ήταν παλιό και σε μερικά σημεία ξεφτισμένο, αλλά για εκείνον είχε συναισθηματική αξία.

Οι περαστικοί συχνά τον πείραζαν φιλικά:

— «Κύριε Στέφανε, πότε θα αλλάξεις επιτέλους αυτό το γερασμένο κασκόλ;»

Εκείνος κουνούσε το κεφάλι και απαντούσε ήρεμα:

— «Όσο κρατάει τη ζεστασιά του, κάνει μια χαρά τη δουλειά του.»

Ένα παγερό απόγευμα, ενώ μάζευε τα εργαλεία του, πρόσεξε ένα νεαρό αγόρι καθισμένο σε ένα παγκάκι. Ο αέρας ήταν ξυράφι και το παιδί, μαζεμένο στα δύο, προσπαθούσε να προστατευτεί από το κρύο χωρίς καν ένα χοντρό πανωφόρι.

Ο κύριος Στέφανος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Πλησίασε, ξετύλιξε το κόκκινο κασκόλ από τον λαιμό του και το τύλιξε προσεκτικά γύρω από τις πλάτες του αγανακτισμένου νέου.

— «Πάρ' το, λεβέντη μου. Το έχεις περισσότερο ανάγκη από μένα», του είπε γλυκά.

— «Μα... εσείς θα κρυώσετε», ψιθύρισε το αγόρι με τρεμάμενη φωνή.

— «Η καρδιά που προσφέρει δεν κρυώνει ποτέ», χαμογέλασε ο γέροντας.

Για τις επόμενες μέρες, ο κύριος Στέφανος δούλευε στο πάρκο εκτεθειμένος στο τσουχτερό αγέρι, καλύπτοντας τον λαιμό του μόνο με τον γιακά του πουλόβερ του.

Λίγες εβδομάδες μετά, την ώρα που μάζευε τα πεσμένα φύλλα, τον πλησίασε μια γυναίκα κρατώντας ένα όμορφο κουτί.

— «Ο γιος μου μου είπε τι κάνατε εκείνο το απόγευμα», είπε βουρκωμένη. «Σας παρακαλώ, δεχτείτε αυτό το δώρο.»

Μέσα στο κουτί υπήρχε ένα καινούριο, ολοκαίνουριο ζεστό μπουφάν και ένα μάλλινο κασκόλ. Ο κύριος Στέφανος κοίταξε τον ουρανό. Θυμήθηκε τα λόγια του Ευαγγελίου: «Ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε.»

Κατάλαβε πως η καλοσύνη δεν χάνεται ποτέ. Αυτό που δίνεις με αγάπη, επιστρέφει πάντα πίσω πολλαπλάσιο—όχι απαραίτητα ως υλικό αγαθό, αλλά ως φως στην ψυχή σου.

 Σκέψη για τον Αναγνώστη:

Η αληθινή προσφορά δεν μετριέται από το πόσα μας περισσεύουν, αλλά από τη διάθεση να μοιραστούμε ακόμα και τα λίγα που έχουμε. Ίσως κάτι που για εμάς θεωρείται απλό ή παλιό, να είναι για κάποιον άλλον η ζεστή αγκαλιά του Θεού που περίμενε.

Διαβάστε περισσότερες ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ στον σύνδεσμο με τα κόκκινα γράμματα.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ.