«Γίνεσθε δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαγχνοι, συγχωρούντες εαυτούς, καθώς και ο Θεός συνεχώρησεν εσάς δια του Χριστού.»
📖 Εφεσίους 4:32
Ένας σοφός γέροντας περπατούσε στο δάσος με τον μαθητή του. Σε μια καμπή του δρόμου, ο μαθητής, γεμάτος παράπονο, ρώτησε:
«Δάσκαλε, πώς μπορώ να ελευθερωθώ από την οργή που νιώθω για κάποιον που με αδίκησε;»
Ο γέροντας σταμάτησε, πήρε μια μεγάλη πέτρα από το έδαφος και τη δάνεισε στον νεαρό. «Κράτησέ την σφιχτά στην γροθιά σου καθώς περπατάμε», του είπε.
Μετά από λίγα λεπτά, το χέρι του μαθητή άρχισε να κουράζεται. Μετά από μισή ώρα, ο πόνος στον ώμο και στα δάχτυλά του ήταν ανυπόφορος.
«Δεν αντέχω άλλο!», φώναξε ο νεαρός και άφησε την πέτρα να πέσει κάτω.
Ο γέροντας χαμογέλασε και είπε: «Το θυμό και την κακία δεν στα φορτώνει ο άλλος· εσύ επιλέγεις να τα κουβαλάς. Όσο κρατάς την αδικία στην καρδιά σου, το βάρος μεγαλώνει. Η συγχώρεση είναι απλώς η απόφαση να αφήσεις την πέτρα να πέσει.»
Η ειλικρινής συγχώρεση ελευθερώνει πρώτα απ' όλους εκείνον που τη προσφέρει.
Όταν συγχωρούμε, δεν δικαιώνουμε το λάθος του άλλου, αλλά ελευθερώνουμε τη δική μας ψυχή από το βάρος της πικρίας.
Όπως λέει και η Βίβλος:
«Ας αποβληθή από εσάς πάσα πικρία και θυμός και οργή και κραυγή και βλασφημία μετά πάσης κακίας.»
📖 (Εφεσίους 4:31)
Δημοσίευση σχολίου