Μια γυναίκα είχε ένα μικρό καλάθι στην κουζίνα της. Κάθε πρωί το κοιτούσε και ευχόταν να το γεμίσει με κάτι ξεχωριστό. Περίμενε μια μεγάλη χαρά, ένα σπουδαίο νέο, μια ευλογία που θα άλλαζε τη ζωή της. Μα οι μέρες περνούσαν συνηθισμένες και το καλάθι παρέμενε άδειο.
Ένα πρωινό, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε πάνω στο τραπέζι ένα φρεσκοκομμένο λουλούδι. Κάποιος το είχε αφήσει εκεί για εκείνη. Δίπλα υπήρχε ένα σημείωμα με δυο τρυφερές λέξεις. Χαμογέλασε.
Την επόμενη ημέρα χάρηκε για το φως που μπήκε από το παράθυρο. Την άλλη, για ένα τηλεφώνημα που της έφτιαξε τη διάθεση. Ύστερα, για το ψωμί που μοιράστηκε με έναν αγαπημένο άνθρωπο, για μια προσευχή που της έφερε γαλήνη, για τη δύναμη που βρήκε να συνεχίσει μια δύσκολη μέρα.
Και τότε κατάλαβε κάτι: το καλάθι της δεν ήταν άδειο. Εκείνη απλώς περίμενε να γεμίσει με μεγάλα πράγματα, ενώ οι μικρές ευλογίες περνούσαν καθημερινά από μπροστά της.
Ίσως κι εμείς να κάνουμε το ίδιο. Περιμένουμε να αλλάξουν όλα για να πούμε «ευχαριστώ». Περιμένουμε να λυθούν τα προβλήματα, να ανοίξουν οι δρόμοι, να έρθουν οι απαντήσεις. Και μέσα στην αναμονή ξεχνάμε να αναγνωρίσουμε όσα ήδη μας χαρίζει ο Θεός.
Ένα πρωινό ακόμη. Μια δύναμη που δεν ξέρουμε από πού ήρθε. Ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μας. Μια ειρήνη που επέστρεψε στην καρδιά ύστερα από πολλή ταραχή.
Δεν είναι μικρά αυτά. Είναι σταγόνες χάρης μέσα στην καθημερινότητά μας.
Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει πως όλα είναι εύκολα ούτε πως αγνοούμε όσα μας πονάνε. Σημαίνει πως, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, δεν αφήνουμε τον πόνο να μας κάνει να ξεχάσουμε το καλό.
Γι' αυτό σήμερα, πριν ζητήσεις κάτι ακόμη, κοίταξε για λίγο το καλάθι της ζωής σου. Ίσως να είναι ήδη γεμάτο με ευλογίες που δεν πρόλαβες να προσέξεις.
Δημοσίευση σχολίου