«Και ό,τι αν ζητάμε το παίρνουμε απ’ αυτόν, επειδή τηρούμε τις εντολές του και πράττουμε τα αρεστά μπροστά του.»
Α΄ Ιωάννου 3:22
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΔΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ
Στάσου για λίγο και αφουγκράσου την καρδιά σου. Πόσες φορές έχεις γονατίσει μπροστά στον Θεό με ένα αίτημα που έκαιγε μέσα σου; Πόσες φορές περίμενες μια απάντηση, μια αλλαγή, ένα σημάδι πως ο ουρανός άκουσε τη φωνή σου; Ο λόγος του Θεού, μέσα από την Α΄ Ιωάννου 3:22, μάς προσκαλεί να ανακαλύψουμε κάτι βαθύτερο από την εκπλήρωση των επιθυμιών μας: τη χαρά μιας ζωής που βρίσκεται σε αρμονία με τον Πατέρα.
Η υπόσχεση αυτή δεν είναι μια μαγική φόρμουλα ούτε μια συμφωνία όπου η υπακοή μας υποχρεώνει τον Θεό να ενεργήσει όπως εμείς θέλουμε. Είναι η πρόσκληση να καλλιεργήσουμε μια σχέση αγάπης, μέσα στην οποία η προσευχή, η πίστη και η υπακοή γίνονται ένα. Ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας πριν ακόμη τις εκφράσουμε· όμως μας καλεί να Τον πλησιάζουμε με ειλικρινή καρδιά, να ζητούμε τη σοφία Του και να εμπιστευόμαστε το τέλειο θέλημά Του.
ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ
Σκέψου την Άννα, τη γυναίκα που λαχταρούσε να γίνει μητέρα και που, μέσα στον πόνο της, προσέφυγε στον Κύριο με δάκρυα και προσευχή. Η ιστορία της, όπως τη συναντούμε στο Α΄ Σαμουήλ, μάς φανερώνει μια καρδιά που δεν έκρυψε τη θλίψη της από τον Θεό. Η Άννα άνοιξε μπροστά Του την ψυχή της και άφησε την αγωνία της στα χέρια Του.
Η πίστη της δεν ήταν μια προσπάθεια να εξαναγκάσει τον Θεό να εκπληρώσει την επιθυμία της. Ήταν εμπιστοσύνη πως Εκείνος άκουγε, ακόμη κι όταν η απάντηση δεν είχε φανερωθεί. Και όταν ο Θεός τής χάρισε τον Σαμουήλ, η Άννα δεν ξέχασε την ευγνωμοσύνη της· αναγνώρισε πως η ζωή και οι ευλογίες της βρίσκονταν στα χέρια Του.
Ίσως κι εσύ να κουβαλάς ένα αίτημα που μοιάζει να μένει αναπάντητο. Μην αφήσεις την αναμονή να σβήσει την πίστη σου. Μπορείς να συνεχίσεις να προσεύχεσαι, να υπηρετείς με αγάπη, να σπέρνεις καλοσύνη και να μένεις πιστός στον Θεό, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Η ζωή σου μπορεί να γίνει μια προσευχή που δεν εκφράζεται μόνο με λόγια, αλλά και με πράξεις.
Η ΥΠΑΚΟΗ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Ο απόστολος Ιωάννης μάς θυμίζει πως η σχέση μας με τον Θεό δεν περιορίζεται σε όσα Του ζητάμε. Φανερώνεται και στον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Η υπακοή στις εντολές Του δεν είναι ένας βαρύς κατάλογος υποχρεώσεων, αλλά καρπός αγάπης για Εκείνον που πρώτος μας αγάπησε.
Εξέτασε, λοιπόν, την καρδιά σου. Οι σκέψεις σου σε οδηγούν πιο κοντά στον Θεό; Τα λόγια σου οικοδομούν ή πληγώνουν; Οι πράξεις σου φανερώνουν έλεος, δικαιοσύνη και καλοσύνη; Όταν η πίστη γίνεται πράξη, ακόμη και οι πιο μικρές στιγμές της ημέρας αποκτούν αιώνια αξία.
Μην περιμένεις να κάνεις κάτι μεγάλο για να υπηρετήσεις τον Θεό. Ένα χέρι που απλώνεται στον αδύναμο, ένας λόγος παρηγοριάς, μια πράξη συγχώρησης, μια σιωπηλή προσφορά αγάπης μπορούν να γίνουν πολύτιμες μαρτυρίες της χάρης Του. Η καρδιά που αγαπά τον Θεό μαθαίνει να Τον τιμά όχι μόνο μέσα στην προσευχή, αλλά και μέσα στην καθημερινότητα.
Δημοσίευση σχολίου