ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 

ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ: 
Η γυναίκα που συνάντησε το φως μέσα στο σκοτάδι

Υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε περπάτησαν μέσα σε τόσο βαθύ σκοτάδι, ώστε όταν συναντήσουν το φως, δεν το ξεχνούν ποτέ.

Η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μια τέτοια γυναίκα.

Δεν γνωρίζουμε όλα όσα είχαν συμβεί στη ζωή της πριν συναντήσει τον Χριστό.

Γνωρίζουμε όμως πως ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει ότι ο Ιησούς είχε βγάλει από μέσα της επτά δαιμόνια.

Ήταν μια γυναίκα που είχε γνωρίσει τον πόνο από κοντά.

Και κάποια στιγμή συνάντησε Εκείνον που δεν την κοίταξε με τα μάτια του παρελθόντος της.

Την κοίταξε με έλεος.

Και η ζωή της άλλαξε.

Όταν κάποιος σου δίνει ξανά τη ζωή σου

Δεν είναι δύσκολο να αγαπήσεις εκείνον που σε βοήθησε όταν όλοι σε είχαν ξεχάσει.

Η Μαρία γνώρισε τον Χριστό όχι μόνο ως Δάσκαλο.

Τον γνώρισε ως Εκείνον που την ελευθέρωσε.

Και από εκείνη τη στιγμή η ζωή της απέκτησε έναν καινούργιο προσανατολισμό.

Ακολούθησε τον Ιησού.

Βρισκόταν ανάμεσα στις γυναίκες που Τον υπηρετούσαν και Τον ακολουθούσαν.

Δεν χρειαζόταν πια να επιστρέψει στο σκοτάδι από το οποίο είχε βγει.

Είχε βρει έναν δρόμο.

Και τον περπατούσε.

Ίσως γι' αυτό η παρουσία της δίπλα στον Χριστό γίνεται ολοένα πιο έντονη όσο πλησιάζουν οι τελευταίες στιγμές.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, όταν αγαπήσουν πραγματικά, δεν φεύγουν όταν έρθει η δύσκολη ώρα.

Έμεινε όταν οι άλλοι έφυγαν

Ήρθε η νύχτα της προδοσίας.

Ήρθαν οι στρατιώτες.

Ο Ιησούς συνελήφθη.

Και όλα όσα είχαν μοιάσει τόσο δυνατά, ξαφνικά διαλύθηκαν.

Ο δρόμος προς τον Γολγοθά άνοιξε.

Ο Χριστός περπάτησε προς τον σταυρό.

Και εκεί, μέσα στο πλήθος, στον πόνο και στα δάκρυα, η Μαρία ήταν εκεί.

Δεν μπορούσε να Τον σώσει.

Δεν μπορούσε να σταματήσει τους στρατιώτες.

Δεν μπορούσε να αλλάξει την απόφαση.

Μπορούσε όμως να μείνει.

Και έμεινε.

Στάθηκε κοντά στον σταυρό.

Ίσως με δάκρυα που δεν σταματούσαν.

Ίσως με μια καρδιά που δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ο Εκείνος που της είχε χαρίσει ξανά τη ζωή βρισκόταν τώρα καρφωμένος πάνω στο ξύλο.

Κι όμως δεν έφυγε.

Γιατί μερικές φορές η αγάπη δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που συμβαίνει.

Μπορεί μόνο να πει:

«Δεν θα σε αφήσω μόνο σου.»

Η σιωπή του Σαββάτου

Και ύστερα ήρθε το Σάββατο.

Η πιο βαριά ημέρα.

Ο Χριστός ήταν στον τάφο.

Οι μαθητές ήταν συντριμμένοι.

Τα όνειρα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει.

Η Μαρία είχε γνωρίσει την ελευθερία.

Είχε γνωρίσει την ελπίδα.

Και τώρα έπρεπε να κοιτάξει έναν κλειστό τάφο.

Πόσο δύσκολο είναι να πιστεύεις όταν μπροστά σου βλέπεις μόνο μια πέτρα.

Κι όμως...

η Μαρία δεν ξέχασε.

Και πολύ νωρίς, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, πήγε στον τάφο.

Δεν πήγε περιμένοντας Ανάσταση.

Πήγε μέσα στη θλίψη της.

Πήγε να βρει έναν νεκρό.

Και βρήκε έναν άδειο τάφο.

Το πρωινό που όλα άλλαξαν

Η πέτρα είχε μετακινηθεί.

Ο τάφος ήταν άδειος.

Η Μαρία έτρεξε να το πει στους μαθητές.

Και ύστερα έμεινε εκεί.

Έκλαιγε.

Ίσως επειδή δεν μπορούσε ακόμη να καταλάβει τι είχε συμβεί.

Και τότε έγινε κάτι συγκλονιστικό.

Ένας άνδρας στάθηκε μπροστά της.

Εκείνη νόμισε πως ήταν ο κηπουρός.

Δεν Τον αναγνώρισε.

Μέχρι που Εκείνος είπε μόνο μία λέξη:

«Μαρία!»

Και τότε κατάλαβε.

Μερικές φορές δεν χρειάζεται ο Θεός να μας πει πολλά.

Μπορεί να μας φτάσει ένα όνομα.

Το δικό μας όνομα.

Εκείνο που προφέρει Εκείνος που μας γνωρίζει βαθύτερα απ' όλους.

«Μαρία.»

Και η γυναίκα που είχε έρθει στον τάφο κλαίγοντας έγινε η πρώτη μάρτυρας της Ανάστασης.

Εκείνη που είχε γνωρίσει το σκοτάδι έγινε από τους πρώτους ανθρώπους που αντίκρισαν το φως.

 Από το σκοτάδι στην αναγγελία

Η Μαρία δεν κράτησε την είδηση για τον εαυτό της.

Πήγε στους μαθητές.

Και τους είπε πως είχε δει τον Κύριο.

Η γυναίκα που κάποτε κουβαλούσε ένα δύσκολο παρελθόν τώρα κουβαλούσε ένα μήνυμα που θα άλλαζε την Ιστορία:

Ο Χριστός ζει.

Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή της.

Ο Θεός δεν περίμενε να γίνει η Μαρία «τέλεια» για να την εμπιστευθεί.

Δεν περίμενε να διαγράψει το παρελθόν της.

Δεν περίμενε να γίνει κάποια άλλη.

Την πήρε από εκεί όπου βρισκόταν και της έδωσε έναν καινούργιο δρόμο.

Γιατί ο Θεός δεν κοιτάζει μόνο από πού έρχεσαι.

Κοιτάζει και πού μπορείς να πας μαζί Του.

Τι αφήνει η Μαρία η Μαγδαληνή στην καρδιά μας;

Η Μαρία μάς θυμίζει πως το παρελθόν μας δεν είναι απαραίτητα και το τέλος της ιστορίας μας.

Μπορεί να έχουμε πληγωθεί.

Μπορεί να έχουμε περάσει χρόνια μέσα σε σκοτάδι.

Μπορεί να κουβαλάμε πράγματα που δεν θα ήθελε κανείς να γνωρίζει.

Κι όμως, ο Χριστός μπορεί να συναντήσει τον άνθρωπο ακριβώς εκεί.

Όχι για να τον ντροπιάσει.

Αλλά για να τον ελευθερώσει.

Η Μαρία μάς θυμίζει ακόμη κάτι:

Να μένουμε κοντά στον Χριστό και στις δύσκολες ημέρες.

Γιατί η Μαρία δεν έφυγε στον σταυρό.

Δεν έφυγε μπροστά στον τάφο.

Και τελικά ήταν εκεί όταν ξημέρωσε η Ανάσταση.

Ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία της πίστης μας να είναι μερικές φορές να μείνουμε λίγο ακόμη, ενώ ακόμη δεν βλέπουμε τίποτα.

Να μείνουμε όταν η προσευχή μοιάζει να μην έχει απάντηση.

Να μείνουμε όταν μπροστά μας υπάρχει μόνο ένας κλειστός τάφος.

Να μείνουμε μέχρι να ξημερώσει.

Γιατί μπορεί αυτό που σήμερα μοιάζει με τέλος να είναι απλώς η σιωπή πριν από το θαύμα.

Ένα εδάφιο για την καρδιά της Μαρίας

«Λέγει προς αυτήν ο Ιησούς: Μαρία!»

Ιωάννης 20:16

 Αν η Μαρία η Μαγδαληνή μπορούσε να σου μιλήσει σήμερα...

«Ξέρω πως είναι να κουβαλάς ένα παρελθόν που θα ήθελες να μην υπάρχει.

Ξέρω πως είναι να πονάς και να μη βρίσκεις εύκολα λόγια για να εξηγήσεις όσα έγιναν μέσα σου.

Μα θέλω να σου πω κάτι που έμαθα στη δική μου ζωή:

Μην πιστέψεις πως ο Θεός σε κοιτάζει όπως σε κοιτάζει το παρελθόν σου.

Εκείνος μπορεί να δει μέσα σου έναν άνθρωπο που ακόμη μπορεί να ανθίσει.

Εγώ γνώρισα το σκοτάδι, αλλά δεν έμεινα εκεί.

Γνώρισα τον πόνο, αλλά δεν ήταν αυτό το τελευταίο μου κεφάλαιο.

Και όταν νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει, άκουσα το όνομά μου.

«Μαρία.»

Έτσι κατάλαβα πως ο Θεός δεν με είχε ξεχάσει.

Αν σήμερα στέκεσαι μπροστά σε έναν δικό σου κλειστό τάφο, μην απελπίζεσαι επειδή δεν βλέπεις ακόμη τι μπορεί να κάνει ο Θεός.

Μείνε κοντά Του.

Κλάψε αν χρειάζεται.

Προσευχήσου ακόμη κι αν η φωνή σου τρέμει.

Και μην ντραπείς για τα σημάδια του δρόμου που περπάτησες.

Ο Χριστός μπορεί να πάρει ακόμη και τις πιο σκοτεινές σελίδες της ζωής σου και να γράψει πάνω τους μια καινούργια αρχή.

Και όταν έρθει το πρωινό, ίσως καταλάβεις πως ο τάφος που φοβόσουν δεν ήταν το τέλος.

Ήταν ο τόπος όπου περίμενε να ανατείλει το φως.

Κράτησε λοιπόν την ελπίδα.

Γιατί όταν ο Χριστός σε φωνάζει με το όνομά σου, κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σε κρατήσει για πάντα εκεί.»

Στον Λογοτεχνικό Περιβόλι, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.