«Δίδαξε το παιδί στην αρχή του δρόμου του· και δεν θα απομακρυνθεί απ’ αυτόν ούτε όταν γεράσει.»
— Παροιμίες 22:6
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο γνώσεις, πληροφορίες και σχολική εκπαίδευση. Χρειάζονται ανθρώπους που θα τα βοηθήσουν να γνωρίσουν την αλήθεια του Θεού, να αγαπήσουν τον Ιησού και να μάθουν να περπατούν μαζί Του.
Η πραγματική εκπαίδευση ενός παιδιού δεν γίνεται μόνο με λόγια. Γίνεται μέσα από την καθημερινή ζωή. Μέσα από τον τρόπο που μιλάμε, τον τρόπο που αγαπάμε, τον τρόπο που συγχωρούμε, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και, πάνω απ’ όλα, μέσα από το παράδειγμα που τους δίνουμε.
Τα παιδιά μαθαίνουν πολλά από αυτά που τους λέμε, αλλά μαθαίνουν ακόμη περισσότερα από αυτά που βλέπουν να ζούμε.
Γι’ αυτό η μεγαλύτερη κληρονομιά που μπορούμε να τους αφήσουμε δεν είναι μόνο όσα θα αποκτήσουν στη ζωή, αλλά οι ρίζες που θα έχουν μέσα τους: πίστη, αγάπη, αλήθεια, δικαιοσύνη, συμπόνια και εμπιστοσύνη στον Θεό.
Η ανατροφή ενός παιδιού απαιτεί υπομονή. Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να νιώθουμε ότι οι προσπάθειές μας δεν αποδίδουν καρπό. Μπορεί να μιλάμε και να φαίνεται πως δεν ακούν, να συμβουλεύουμε και να φαίνεται πως δεν καταλαβαίνουν, να προσευχόμαστε και να μην βλέπουμε άμεσα αλλαγή.
Όμως ο σπόρος που φυτεύεται με αγάπη δεν είναι ποτέ χαμένος.
Ο Θεός μάς καλεί να κάνουμε το μέρος μας: να διδάσκουμε, να αγαπάμε, να διορθώνουμε με σοφία, να προσευχόμαστε και να γινόμαστε ζωντανά παραδείγματα της πίστης που θέλουμε να δουν μέσα τους.
Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε για πάντα τον δρόμο που θα επιλέξουν τα παιδιά μας. Μπορούμε όμως να τους δείξουμε τον δρόμο, να τους δώσουμε γερές βάσεις και να προσευχόμαστε ώστε, όταν έρθει η ώρα να κάνουν τις δικές τους επιλογές, να θυμούνται την αλήθεια που τους διδάξαμε.
Τα
παιδιά είναι ένα δώρο που ο Θεός
εμπιστεύτηκε στα χέρια μας.
Και κάθε
μέρα που τα αγαπάμε, τα διδάσκουμε και
προσευχόμαστε γι’ αυτά, σπέρνουμε κάτι
που μπορεί να καρποφορήσει για μια
ολόκληρη ζωή.





Δημοσίευση σχολίου