Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο Θεός μάς δείχνει έναν δρόμο κι εμείς, για κάποιον λόγο, κοιτάμε προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Δεν είναι πάντα επειδή δεν Τον αγαπάμε.
Μερικές φορές είναι επειδή δεν μας αρέσει ο δρόμος που μας ζητά να περπατήσουμε.
Ο Ιωνάς βρέθηκε ακριβώς εκεί.
Άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί να πάει στη Νινευή και να μιλήσει στους ανθρώπους της.
Μα η Νινευή δεν ήταν ένας τόπος που ήθελε να επισκεφθεί.
Και τότε έκανε κάτι που μοιάζει παράξενα γνώριμο στην ανθρώπινη καρδιά:
αντί να προχωρήσει προς εκεί όπου τον καλούσε ο Θεός, έφυγε προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Μπήκε σε ένα πλοίο με προορισμό τη Θαρσείς.
Ίσως πίστευε πως, αν απομακρυνόταν αρκετά, θα μπορούσε να αφήσει πίσω του την κλήση.
Μα ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει δρόμο.
Δεν μπορεί όμως να ξεφύγει από τον Θεό.
Όταν η καρδιά λέει «όχι»
Ο Ιωνάς δεν ήταν ένας άνθρωπος χωρίς πίστη.
Ήταν ένας άνθρωπος που δυσκολευόταν να δεχτεί αυτό που ο Θεός ήθελε να κάνει.
Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο δύσκολες μορφές αντίστασης.
Γιατί είναι εύκολο να εμπιστευτείς τον Θεό όταν η απάντησή Του συμφωνεί με την επιθυμία σου.
Δύσκολο είναι να Τον εμπιστευτείς όταν σου ζητά κάτι που δεν καταλαβαίνεις.
Ο Ιωνάς δεν ήθελε να πάει στη Νινευή.
Και όσο περισσότερο απομακρυνόταν από τον προορισμό του, τόσο περισσότερο νόμιζε πως απομακρυνόταν και από το πρόβλημά του.
Μα τότε ήρθε η καταιγίδα.
Ο ουρανός σκοτείνιασε.
Η θάλασσα αγρίεψε.
Το πλοίο άρχισε να κλονίζεται.
Οι ναύτες φοβήθηκαν και πάλευαν να κρατήσουν το πλοίο όρθιο.
Κι εκείνος;
Βρισκόταν κάτω στο πλοίο και κοιμόταν.
Σαν να ήθελε, έστω για λίγο, να μη βλέπει τίποτα.
Μερικές φορές κι εμείς κάνουμε το ίδιο.
Όταν δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας, προσπαθούμε να κοιμηθούμε την ψυχή μας.
Να μη σκεφτούμε.
Να μη μιλήσουμε.
Να μη ρωτήσουμε.
Να μη δούμε.
Μόνο που η καταιγίδα δεν σταματά επειδή κλείσαμε τα μάτια.
Η καταιγίδα που φανέρωσε την καρδιά
Οι ναύτες κατάλαβαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ο Ιωνάς τελικά τους αποκάλυψε πως έφευγε από τον Θεό.
Και τότε ήρθε η πιο δύσκολη στιγμή.
Για να σωθούν οι άλλοι, ο Ιωνάς ζήτησε να τον ρίξουν στη θάλασσα.
Και μόλις έπεσε στο νερό, η θάλασσα ηρέμησε.
Όμως ο Θεός δεν είχε τελειώσει μαζί του.
Μέσα στη θάλασσα, εκεί όπου όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει, ο Θεός ετοίμασε έναν μεγάλο ιχθύ για να τον καταπιεί.
Τρεις ημέρες και τρεις νύχτες ο Ιωνάς έμεινε μέσα στα σκοτεινά του σπλάχνα
Σκοτάδι παντού.
Χωρίς δρόμο.
Χωρίς έξοδο.
Χωρίς τρόπο να επιστρέψει μόνος του.
Και ίσως εκεί, μέσα στο σκοτάδι, συνέβη κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί μέσα στην άνεση.
Ο Ιωνάς άρχισε να προσεύχεται.
Εκεί που δεν υπάρχει πια πού να κρυφτείς
Υπάρχουν προσευχές που γεννιούνται μέσα σε όμορφους ναούς.
Και υπάρχουν προσευχές που γεννιούνται μέσα στα βαθύτερα σκοτάδια της ζωής.
Η προσευχή του Ιωνά ήταν μια τέτοια προσευχή.
Δεν είχε πια πλοίο.
Δεν είχε δρόμο.
Δεν είχε σχέδιο.
Είχε μόνο τον Θεό.
Και κάποιες φορές ο Θεός επιτρέπει να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου τα στηρίγματα που είχαμε φτιάξει μόνοι μας δεν υπάρχουν πια, όχι για να μας συντρίψει, αλλά για να θυμηθούμε πού βρίσκεται πραγματικά η σωτηρία μας.
Ο Ιωνάς είχε φύγει.
Ο Θεός όμως δεν είχε φύγει από τον Ιωνά.
Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας του.
Ο Θεός τον αναζητούσε ακόμη κι όταν εκείνος προσπαθούσε να Τον αποφύγει.
Και ύστερα ήρθε η στιγμή της επιστροφής.
Ο Θεός μίλησε ξανά στον Ιωνά.
Όχι με λόγια καταδίκης.
Με μια δεύτερη ευκαιρία.
Και αυτή τη φορά ο Ιωνάς πήγε στη Νινευή.
Μια δεύτερη ευκαιρία
Ο Ιωνάς κήρυξε στους ανθρώπους της Νινευή.
Και κάτι απρόσμενο συνέβη.
Οι άνθρωποι άκουσαν.
Μετανόησαν.
Ταπείνωσαν την καρδιά τους.
Και ο Θεός τούς ελέησε.
Θα περίμενε κανείς πως ο Ιωνάς θα χαιρόταν.
Όμως όχι.
Εκεί αποκαλύπτεται ένα ακόμη κομμάτι της καρδιάς του.
Ο Ιωνάς θύμωσε.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο Θεός έδειξε έλεος σε ανθρώπους που εκείνος θεωρούσε ανάξιους.
Και ίσως εδώ η ιστορία γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστική.
Γιατί ο Ιωνάς είχε ζητήσει έλεος για τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι.
Όταν όμως το ίδιο έλεος προσφέρθηκε στους άλλους, δυσκολεύτηκε να το δεχτεί.
Πόσο ανθρώπινο είναι αυτό...
Θέλουμε ο Θεός να είναι ελεήμων μαζί μας.
Αλλά μερικές φορές δυσκολευόμαστε όταν το έλεός Του αγκαλιάζει ανθρώπους που εμείς έχουμε ήδη καταδικάσει μέσα στην καρδιά μας.
Κι όμως, ο Θεός δεν σταμάτησε να διδάσκει τον Ιωνά.
Δεν τον απέρριψε επειδή θύμωσε.
Δεν τον εγκατέλειψε επειδή δεν κατάλαβε.
Τον άφησε να δει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του:
την καρδιά ενός Θεού που λυπάται για τον άνθρωπο και επιθυμεί να τον σώσει.
Στον Λογοτεχνικό Περιβόλι, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
Δημοσίευση σχολίου