Υπάρχουν στιγμές που η πίστη μοιάζει εύκολη.
Ο ουρανός είναι καθαρός, η καρδιά ήσυχη και μέσα μας όλα μοιάζουν να έχουν μια απάντηση.
Υπάρχουν όμως και άλλες στιγμές...
Στιγμές που προσευχήθηκες και δεν είδες τίποτε να αλλάζει.
Που περίμενες ένα θαύμα και ήρθε η σιωπή.
Που θέλησες να πιστέψεις, αλλά μέσα σου γεννήθηκε ένα μεγάλο «κι αν...;»
Κάπου εκεί μπορούμε να συναντήσουμε τον Θωμά.
Όχι ως έναν άνθρωπο χωρίς πίστη.
Αλλά ως έναν άνθρωπο που κάποτε δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που δεν είχε δει.
Ο Θωμάς ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού.
Είχε περπατήσει μαζί Του.
Είχε ακούσει τα λόγια Του.
Είχε δει θαύματα.
Είχε γνωρίσει την αγάπη Του.
Κι όμως, όταν ήρθε η ώρα του Σταυρού, όλα όσα πίστευε έμοιασαν να γκρεμίζονται.
Ο Χριστός πέθανε.
Και μαζί Του, για λίγο, έμοιαζαν να πεθαίνουν και οι ελπίδες των μαθητών.
Ίσως ο Θωμάς να έμεινε μόνος με τις σκέψεις του.
Ίσως να χρειαζόταν να απομακρυνθεί από τους άλλους.
Ίσως να μην άντεχε να ακούει λόγια παρηγοριάς.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε.
Οι άλλοι μαθητές είδαν τον αναστημένο Ιησού.
Όταν ο Θωμάς επέστρεψε, του είπαν:
«Είδαμε τον Κύριο!»
Μα εκείνος δεν μπορούσε να το δεχτεί.
Η καρδιά του είχε πληγωθεί τόσο βαθιά, ώστε δεν μπορούσε να στηριχθεί μόνο στα λόγια των άλλων.
Είπε πως αν δεν έβλεπε στα χέρια Του το σημάδι των καρφιών και δεν έβαζε το χέρι του στην πλευρά Του, δεν θα πίστευε.
Σκληρά λόγια;
Ίσως.
Αλλά πίσω από αυτά μπορούμε να διακρίνουμε έναν άνθρωπο πληγωμένο.
Έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να χτίσει την ελπίδα του πάνω σε μια ψευδαίσθηση.
Και τότε συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό.
Ο Ιησούς δεν εγκαταλείπει τον Θωμά.
Δεν του λέει:
«Αφού δεν πίστεψες, δεν σε χρειάζομαι».
Δεν τον αφήνει έξω από την κοινότητα.
Δεν τον τιμωρεί για την αδυναμία του.
Οκτώ ημέρες αργότερα, οι μαθητές ήταν πάλι συγκεντρωμένοι.
Και αυτή τη φορά ο Θωμάς ήταν μαζί τους.
Και ξαφνικά...
Ο Χριστός στάθηκε ανάμεσά τους.
«Εἰρήνη ὑμῖν.»
Ειρήνη.
Αυτές ήταν οι πρώτες Του λέξεις.
Και ύστερα στράφηκε στον Θωμά.
Σαν να είχε ακούσει κάθε λέξη που εκείνος είχε πει.
Σαν να γνώριζε κάθε φόβο που είχε κρυφτεί πίσω από την αμφιβολία του.
Και του είπε:
«Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου· και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου· και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός.»
Δεν τον ντρόπιασε.
Τον κάλεσε.
Τον πλησίασε.
Του έδειξε τις πληγές Του.
Και τότε ο Θωμάς δεν χρειάστηκε πια να ρωτήσει τίποτε.
Τα λόγια που βγήκαν από την καρδιά του είναι από τα πιο συγκλονιστικά λόγια πίστης ολόκληρης της Καινής Διαθήκης:
«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»
Ιωάννης 20:28
Ο άνθρωπος που λίγο πριν έλεγε:
«Δεν μπορώ να πιστέψω...»
τώρα λέει:
«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη πλευρά της ιστορίας του Θωμά.
Η αμφιβολία του δεν ήταν ο τελευταίος σταθμός του.
Ήταν ένας δρόμος που τον οδήγησε σε μια βαθύτερη συνάντηση με τον Χριστό.
Στον ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
Δημοσίευση σχολίου