«Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: “Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά”.»
Κατά Λουκάν 16:23-24
Το σημερινό εδάφιο είναι ένα σοβαρό και δυνατό μήνυμα του Χριστού. Μέσα από την παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου, ο Κύριος μάς καλεί να κοιτάξουμε πέρα από το πρόσκαιρο και να αναρωτηθούμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή μας.
Ο πλούσιος είχε αφθονία, άνεση και όλα όσα μπορούσε να επιθυμήσει ένας άνθρωπος. Ο Λάζαρος όμως βρισκόταν στην ανάγκη και στην εγκατάλειψη. Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ότι ο ένας ήταν πλούσιος και ο άλλος φτωχός. Ήταν ότι ο πλούσιος είχε κλειστή την καρδιά του απέναντι στον άνθρωπο που βρισκόταν δίπλα στην πόρτα του.
Το μήνυμα του Χριστού είναι μια πρόσκληση να εξετάσουμε τη δική μας καρδιά σήμερα. Τι κάνουμε με όσα μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός; Βλέπουμε τον άνθρωπο που έχει ανάγκη; Προσφέρουμε αγάπη, έλεος και βοήθεια ή μένουμε απορροφημένοι μόνο στις δικές μας επιθυμίες;
Η ζωή είναι πρόσκαιρη. Όσα αποκτούμε εδώ δεν μας ακολουθούν στην αιωνιότητα. Αυτό που μένει είναι η σχέση μας με τον Θεό και η αγάπη που δείξαμε στους ανθρώπους. Ας μη χρειαστεί να χάσουμε κάτι για να καταλάβουμε την αξία του.
Σήμερα ας ανοίξουμε τα μάτια μας στις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας και ας αφήσουμε την καρδιά μας να γίνει πιο γενναιόδωρη. Μια πράξη αγάπης που μπορούμε να κάνουμε σήμερα ίσως είναι η απάντηση του Θεού στην προσευχή κάποιου άλλου.
Δημοσίευση σχολίου