«Ψυχή μου, πρόσμενε μόνο τον Θεόν· διότι εξ αυτού είναι η ελπίς μου.»
Ψαλμός 62:5
Πόσες φορές πληγωνόμαστε όχι μόνο από αυτά που οι άνθρωποι κάνουν, αλλά και από αυτά που περιμέναμε να κάνουν;
Έχουμε προσδοκίες από τον σύζυγο, τη σύζυγο, τα παιδιά, τους φίλους, τους συνεργάτες, ακόμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Κάποιες από αυτές τις προσδοκίες είναι λογικές και υγιείς. Άλλες όμως γεννιούνται σιωπηλά μέσα μας. Δεν τις έχουμε εκφράσει ποτέ, δεν έχουμε συζητήσει γι’ αυτές και ίσως ούτε οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε πόσο πολύ περιμένουμε από τους άλλους.
Και όταν οι άνθρωποι δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που είχαμε φανταστεί, έρχεται η απογοήτευση.
Ύστερα η πίκρα.
Και πολλές φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, η απογοήτευση μετατρέπεται σε άγχος.
Μερικές φορές οι μεγαλύτερες απαιτήσεις τις έχουμε από τον εαυτό μας
«Θα έπρεπε να μπορώ να μεγαλώνω τα παιδιά μου, να έχω πάντοτε ένα όμορφο σπίτι, να μαγειρεύω κάθε μέρα, να εργάζομαι πολλές ώρες, να είμαι πάντοτε ήρεμος, να δείχνω πάντα δυνατός και να τα προλαβαίνω όλα.»
Κι όταν δεν τα καταφέρνουμε όλα αυτά, αρχίζουμε να αισθανόμαστε ότι αποτύχαμε.
Όμως ποιος μας είπε ότι πρέπει να είμαστε τα πάντα για όλους;
Ποιος μας είπε ότι δεν επιτρέπεται να κουραστούμε;
Ποιος μας είπε ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι;
Μερικές φορές χρειάζεται να σταματήσουμε και να εξετάσουμε όχι μόνο τι περιμένουμε από τους άλλους, αλλά και τι απαιτούμε από τον εαυτό μας.
Κάνε μια ειλικρινή παύση
Σκέψου τους σημαντικότερους ανθρώπους στη ζωή σου.
Τι περιμένεις από τον καθένα;
Ποιες είναι οι προσδοκίες σου από τον σύζυγο ή τη σύζυγό σου;
Από τα παιδιά σου;
Από τους φίλους σου;
Από τους συνεργάτες σου;
Και ύστερα ρώτησε τον εαυτό σου:
Είναι αυτές οι προσδοκίες ρεαλιστικές;
Τις έχω εκφράσει ποτέ καθαρά;
Ή περιμένω από τους άλλους να καταλάβουν μόνοι τους τι χρειάζομαι;
Μήπως κάποια από αυτά που περιμένω δεν είναι ανάγκες, αλλά απαιτήσεις που έχω δημιουργήσει μέσα μου;
Και ακόμη βαθύτερα:
Από πού γεννήθηκε αυτή η προσδοκία;
Μήπως από τον φόβο της απόρριψης;
Μήπως από την ανάγκη να νιώθω σημαντικός;
Μήπως από την ανάγκη να έχω τον έλεγχο;
Μήπως επειδή κάποτε πληγώθηκα και τώρα περιμένω από τους άλλους να θεραπεύσουν αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει;
Αυτές δεν είναι πάντοτε εύκολες ερωτήσεις.
Είναι όμως απελευθερωτικές.
Δεν μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν ο Θεός στη ζωή μας
Ίσως το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλάμε είναι ότι ζητάμε από τους ανθρώπους να μας δώσουν πράγματα που μόνο ο Θεός μπορεί να μας προσφέρει:
την απόλυτη ασφάλεια,
την τέλεια αποδοχή,
τη συνεχή επιβεβαίωση,
την απόλυτη κατανόηση,
την αδιάκοπη παρουσία.
Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι.
Θα μας απογοητεύσουν.
Κάποιες φορές θα ξεχάσουν, θα αργήσουν, θα κάνουν λάθος, θα μην καταλάβουν, ακόμη και θα μας πληγώσουν.
Και εμείς θα κάνουμε το ίδιο στους άλλους.
Γι’ αυτό ο ψαλμωδός στρέφει την καρδιά του αλλού:
«Ψυχή μου, πρόσμενε μόνο τον Θεόν· διότι εξ αυτού είναι η ελπίς μου.»
Σαν να λέει στην ψυχή του:
Μη ζητάς από τους ανθρώπους να σου δώσουν αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να σου δώσει.
Μην κρεμάς την ειρήνη σου από τη συμπεριφορά των άλλων.
Μην κάνεις την ευτυχία σου εξαρτώμενη από το αν κάποιος θα ανταποκριθεί ακριβώς όπως περιμένεις.
Η ελπίδα σου να έχει βαθύτερη ρίζα.
Να είναι στον Θεό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε προσδοκίες
Το να αξιολογούμε τις προσδοκίες μας δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα ή να μη μιλάμε όταν κάτι μας πληγώνει.
Υπάρχουν πράγματα που χρειάζεται να επικοινωνήσουμε.
Υπάρχουν όρια που χρειάζεται να θέσουμε.
Υπάρχουν ανάγκες που χρειάζεται να εκφράσουμε.
Υπάρχουν σχέσεις στις οποίες χρειάζεται να ζητήσουμε αλλαγή.
Η διαφορά βρίσκεται στο εξής:
Μιλάω στους ανθρώπους για αυτό που χρειάζομαι, αλλά δεν παραδίδω στα χέρια τους την ειρήνη της ψυχής μου.
Κάνω το μέρος μου.
Επικοινωνώ με αγάπη.
Θέτω υγιή όρια.
Και ύστερα εμπιστεύομαι τον Θεό για όσα δεν μπορώ να ελέγξω.
Διαβάστε περισσότερα με:ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ,ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ,Ο ΣΤΙΧΟΣ της ΗΜΕΡΑΣ ,ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ,ΕΚΧΕ
Δημοσίευση σχολίου