«KAΛYTEPA το καλό όνομα παρά πoλύτιμo μύρo· και η ημέρα τoύ θανάτoυ παρά η ημέρα τής γέννησης.
Kαλύτερα να πάει κάποιος σε ένα σπίτι πένθoυς, παρά να πάει σε ένα σπίτι συμπoσίoυ· επειδή, αυτό είναι τo τέλoς κάθε ανθρώπoυ, κι αυτός που ζει θα τo βάλει αυτό στην καρδιά τoυ.»
(Εκκλησιαστής 7:1-2)
Καθώς η σοφία επιστρέφει στον Σολομώντα, ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά από παράδοξες συγκρίσεις. Μας αποκαλύπτει αξίες που ξενίζουν τον δυτικό νου, καθώς ανατρέπουν τη συνηθισμένη λογική μας.
Πώς μπορεί η ημέρα του θανάτου να υπερέχει της γέννησης; Εμείς γιορτάζουμε την ερχομό στην αφετηρία και θρηνούμε το τέρμα. Την απάντηση συμπληρώνει η φωνή του Αποστόλου Παύλου:
«Έχω
την επιθυμία να αναχωρήσω και να είμαι
με τον Χριστό, γιατί αυτό είναι ασύγκριτα
καλύτερο»
(Φιλιππησίους 1:23).
Τόσο ο Σολομών όσο και ο Παύλος διακρίνουν πως η αναχώρηση προς την αιωνιότητα είναι η επιστροφή στην αληθινή πατρίδα. Υπό αυτό το φως, η μέρα της λύτρωσης από τις θλίψεις του κόσμου ξεπερνά κάθε επίγεια αφετηρία.
Στην ίδια συλλογιστική, ο Σολομών σημειώνει πως είναι προτιμότερο να βρεθεί κανείς σε ένα σπίτι πένθους παρά σε έναν οίκο ευωχίας. Μια σιωπηλή περιδιάβαση ανάμεσα στους τάφους προσφέρει βαθύτερη σοφία από την εφήμερη βοή ενός καρναβαλιού.
Δεν
πρόκειται για μελαγχολία, αλλά για την
αναζήτηση της ουσίας. Όταν η ματιά μας
προσπεράσει την επιφάνεια, οι εφήμερες
διασκεδάσεις αποκαλύπτουν την κενότητά
τους, αφήνοντας χώρο μόνο για όσα αντέχουν
στον χρόνο.
Δημοσίευση σχολίου