ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ

Το Εδάφιο της ημέρας:

«Τι ζητώ, λοιπόν, αυτή τη στιγμή; Την εύνοια των ανθρώπων ή του Θεού; Μήπως γυρεύω να αρέσω στους ανθρώπους; Αν έψαχνα ακόμη να αρέσω στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού.»

— Γαλάτες 1:10

Στη διαδρομή της ζωής, η ανθρώπινη ψυχή παρασύρεται συχνά σε δύο επικίνδυνες ατραπούς:

Η πρώτη είναι η παγίδα της υπεροψίας. Όταν ο Χάρι Τρούμαν ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ μετά τον ακαριαίο χαμό του Φράνκλιν Ρούσβελτ, ο Σαμ Ρέιμπερν, Πρόεδρος της Βουλής, τον τράβηξε στην άκρη και του ψιθύρισε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Από σήμερα, θα βρεθούν πολλοί γύρω σου που θα σου ψιθυρίζουν πόσο σπουδαίος είσαι. Αλλά Χάρι… το ξέρεις κι εγώ το ξέρω πως δεν είσαι.» Ο Τρούμαν κράτησε εκείνο το μάθημα ταπεινοφροσύνης στην καρδιά του και ακριβώς γι’ αυτό εξελίχθηκε σε έναν αληθινά σπουδαίο ηγέτη. Η πραγματική επιτυχία στο θεϊκό μας κάλεσμα απαιτεί δύο αμετακίνητα θεμέλια: την απόλυτη εξάρτηση από τον Θεό και την βαθιά εμπιστοσύνη στη δική Του πρόνοια.

Η δεύτερη είναι η παγίδα της χαμηλής αυτοεκτίμησης και της διαρκούς αναζήτησης επιβεβαίωσης. Πόσοι από εμάς δεν αναλώνουμε τα χρόνια μας προσπαθώντας απεγνωσμένα να αλλάξουμε τη γνώμη όσων μας αμφισβητούν, να τους αποδείξουμε πως αξίζουμε; Όσο ταυτίζεις την εικόνα σου με τους ψιθύρους των επικριτών σου, χτίζεις αθόρυβα μια εσωτερική φυλακή στην ψυχή σου, όπου ο μοναδικός δεσμοφύλακας αλλά και ο μόνος φυλακισμένος είσαι εσύ ο ίδιος.

Η αλήθεια είναι λυτρωτική: κάποιοι άνθρωποι, ό,τι κι αν προσφέρεις, δεν θα εντυπωσιαστούν ποτέ. Κι αυτό, μέσα στη σοφία του Θεού, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Για να περπατήσεις με σταθερά βήματα στο πεπρωμένο σου, χρειάζεται να συνεργάζεσαι αρμονικά με τους γύρω σου, χωρίς όμως να επιτρέπεις στις κυματώδεις διαθέσεις και στις υποκειμενικές γνώμες τους να ορίζουν την πορεία σου.Γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος διακήρυξε με παρρησία πως το μέλημα της ζωής του δεν ήταν η εφήμερη επιδοκιμασία των ανθρώπων, αλλά η αιώνια έγκριση του Θεού.