«Μπορούν δύο να περπατήσουν μαζί, αν δεν συμφωνήσουν;»
Αμώς 3:3
Τα χρήματα δεν είναι απλώς αριθμοί.
Αγγίζουν την καθημερινότητά μας, τις αποφάσεις μας, την ασφάλειά μας και, πολλές φορές, τις σχέσεις μας. Όταν δεν υπάρχει κοινή αντίληψη γύρω από τη διαχείρισή τους, μπορούν να γίνουν αιτία έντασης, απογοήτευσης και απομάκρυνσης.
Γι’ αυτό χρειάζονται σοφία, συμφωνία και υγιή όρια.
Το να θέτεις οικονομικά όρια δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο. Σημαίνει ότι προστατεύεις τη σχέση, την ειρήνη του σπιτιού και την υπευθυνότητα κάθε μέλους της οικογένειας.
1. Συμφωνήστε πριν από τις μεγάλες αποφάσεις
Συζητήστε με τον σύζυγο ή τη σύζυγό σας ποιο ποσό μπορεί να ξοδεύει ο καθένας χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως η συμφωνία του άλλου.
Πέρα από αυτό το όριο, κάθε σημαντική αγορά χρειάζεται κοινή απόφαση.
Δεν υπάρχει ένα ίδιο ποσό που να ταιριάζει σε κάθε οικογένεια. Κάθε σπίτι έχει διαφορετικό εισόδημα, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές δυνατότητες.
Το σημαντικό είναι να υπάρχει συμφωνία πριν από την απόφαση.
Έτσι, όταν κάτι δεν πάει όπως περιμένατε, δεν χρειάζεται να ψάχνετε ποιος φταίει.
Όπου υπάρχει κοινή απόφαση, υπάρχει και κοινή ευθύνη.
2. Βάλτε όρια στις οικονομικές υποχρεώσεις προς τους άλλους
Είναι καλό η οικογένεια να γνωρίζει ποια είναι τα οικονομικά της όρια.
Αν αποφασίσετε να δανείσετε χρήματα σε συγγενή ή φίλο, κάντε το με καθαρή σκέψη και, ιδιαίτερα σε μεγαλύτερα ποσά, με σαφείς και συμφωνημένους όρους.
Μην αφήνετε την ενοχή, την πίεση ή τον φόβο μήπως δυσαρεστήσετε κάποιον να σας οδηγεί σε αποφάσεις που αργότερα θα πληγώσουν τη δική σας οικογένεια.
Η γενναιοδωρία χρειάζεται και σοφία.
Μπορούμε να βοηθούμε χωρίς να καταργούμε τα όρια που προστατεύουν την ειρήνη και την υπευθυνότητα.
3. Μην αφαιρείτε από τους άλλους την ευκαιρία να αναλάβουν την ευθύνη τους
Μερικές φορές, από αγάπη, προσπαθούμε συνεχώς να σώζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε από τις συνέπειες των επιλογών τους.
Πληρώνουμε τα χρέη τους.
Καλύπτουμε συνεχώς τις ελλείψεις τους.
Δίνουμε ξανά και ξανά χρήματα, ενώ γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει υπευθυνότητα.
Όμως η αγάπη δεν σημαίνει πάντοτε ότι λέμε «ναι».
Μερικές φορές η πιο ώριμη μορφή αγάπης είναι να πούμε «όχι».
Όταν ένας ενήλικος μπορεί να αναλάβει μια ευθύνη, δεν τον βοηθάμε πραγματικά όταν την αναλαμβάνουμε πάντοτε εμείς για λογαριασμό του.
Η ζωή έχει συνέπειες και η Αγία Γραφή μάς θυμίζει:
«Ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό και θα θερίσει».
(Γαλάτας 6:7)
Αυτό δεν σημαίνει να γινόμαστε σκληροί ή αδιάφοροι.
Σημαίνει να αγαπάμε με τρόπο που χτίζει χαρακτήρα.
Για παράδειγμα, ένα ενήλικο παιδί που εξακολουθεί να μένει στο σπίτι και έχει τη δυνατότητα να συνεισφέρει στα έξοδα του νοικοκυριού μπορεί να μάθει μέσα από αυτή την ευθύνη την αξία της εργασίας, της συμμετοχής και της οικονομικής συνέπειας.
Αυτό δεν είναι έλλειψη αγάπης.
Είναι αγάπη που προετοιμάζει για τη ζωή.
Και αν αναγνωρίζεις ότι πολλές φορές γίνεσαι το μόνιμο «δίχτυ ασφαλείας» για τους άλλους, ζήτησε από τον Θεό σοφία και δύναμη να βάλεις τα σωστά όρια.
Τα όρια δεν χτίζουν τοίχους ανάμεσα στους ανθρώπους.
Τα σωστά όρια προστατεύουν τις σχέσεις από την πικρία, την εκμετάλλευση και την ανευθυνότητα.
Γι’ αυτό, αν χρειάζεται να θέσεις οικονομικά όρια, κάνε το με αγάπη, με σοφία και χωρίς ενοχή.
Δημοσίευση σχολίου